agaaligo

รบกวนขออุบายในสภาวะใจที่เศร้าหมองครับ

2012-01-20T20:07:00.001+07:00

ถาม รบกวนขออุบายในสภาวะใจที่เศร้าหมองครับ

ตอบ คนเราน่ะ พอใจเรายินดี ใจมันชอบในสัมผัส ก็เพลินกับมัน ปล่อยให้มันเพลินจนกระทั่งลืมตัว ประมาทน่ะสิ ประมาทจนลืมมองให้เห็นความจริง หัวงูกับหางงูน่ะ มันก็ตัวเดียวกัน จับหางงูมันสบาย มันยินดี แต่จับนานๆ หัวมันก็หันมากัด.... จะไปจับหัวมันไม่ได้ เพราะมันไม่ยินดี ใจมันเศร้าหมองถ้าไปจับหัว แต่เมื่อมันจับเข้าไปแล้วจนใจเศร้าหมอง มันก็ออกค้นหาอุบายเพื่อคลายจากความเศร้าหมอง คนเรามันจึงพยายามหาสุขเข้ามาเสพเพื่อที่จะได้ลืมไปว่ากูนั้นมีทุกข์อยู่ จนเหตุแห่งทุกข์ที่แท้จริงมันไม่ได้ถูกค้นขึ้นมาทำลาย นั่นก็คือ การปรุงแต่งกวัดแกว่งของจิตนั่นแหละคือสมุทัย

ถ้าจะถามหาอุบายในสภาวะที่ใจเศร้าหมอง ก็ต้องหาอุบายในสภาวะที่ใจไม่เศร้าหมองด้วย อย่าเอาแค่ฟากเดียว อย่าเอาแค่จะให้หายเศร้าหมองแล้วไปอยู่อีกฟากที่มันยินดี จริงๆ มันก็ตัวเดียวกันนี่แหละ เพียงแค่อันนึงเราไม่ชอบ แต่อีกอันเราชอบ อันนึงไม่น่ารัก อีกอันน่ารักกว่า

เลิกประมาท และรู้ทันในยามที่จิตเบิกบานให้ได้ก่อนสิ ถ้าทำได้ ไอ้ตอนเศร้าหมองน่ะมันง่ายกว่านั้นเยอะ

ดื่มเหล้าที่บ้าน บาปมั้ย

2012-01-08T00:17:00.001+07:00

ถาม สวัสดีค่ะ… อยากเรียนถามศีลข้อ 5 ค่ะ...ถ้าเรากินเหล้าแล้วจะบาปไหมค่ะ เรากินเหล้า กินเบียร์อยู่ที่บ้านเฉยๆ กินแล้วก็หลับ ไม่ได้ไปข้างนอกบ้าน หรือทำร้ายค่ะ..อย่างนี้จะบาปไหมค่ะ

ตอบ งั้นจงช่วยนิยามกันก่อนว่า "บาป" คือ อะไร มันจะได้เข้าใจคำถามได้ถูกต้อง ไม่ใช่ว่าพอถามว่า "บาปมั้ย" แล้วเรายังไม่เข้าใจเลยว่าไอ้ความหมายของ "บาป" นั้นคืออะไร

"เราดันไปทำอะไรที่มันขัดกับสิ่งที่เราตั้งใจจะไม่ทำ" นั่นคือ "บาป" หรือเปล่า เอาความหมายอย่างนี้หรือเปล่า? สรุปให้ดีๆ ก่อนนะอันนี้

เมื่อทำสิ่งใดๆ ลงไป ระลึกเสมอว่าย่อมเกิดผล... มากน้อยขึ้นอยู่กับเหตุและปัจจัย ดื่มที่บ้านไม่ได้ออกไปไหน ดื่มแล้วหลับ ก็ระวังระไวเรื่องฟืนไฟให้ดี เรื่องอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ ให้ดี การดื่มที่มากเกินไปก็อาจจะพาให้ร่างกายทรุดโทรม ถ้าระลึกถึงผลที่ตามมาอย่างนี้ได้ ก็ไม่ต้องคิดไปในทางที่ว่าบาปหรือไม่บาปก็ได้ แต่ถ้าจะอาศัยคำว่า "บาป" เพื่อปรามไว้ไม่ให้ทำสิ่งเหล่านั้น เช่น ไปรับศีลรับพรมาแล้วและต้องการเริ่มทำความดี อย่างนี้ก็จงทำเถิด ผลดีมันย่อมเกิดแก่สุขภาพของตนอยู่แล้ว ถ้าเราไม่ทาน มันก็ไม่ต้องไปทำร้ายร่างกาย ถูกมั้ย จงพิจารณาเถิด

พิจารณาขันธ์ 5

2010-07-08T22:47:00.001+07:00

ถาม 1 ผมปฏิบัติช่วงนี้พักอานาปานสติไว้ก่อน หันมาพิจารณขันธ์ 5 โดยเริ่มจากรูปก่อน ใช้สติรู้ ว่ารูปนั่ง จากนั้นก็พิจารณาว่ารูปนั้นไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่ควรยึดมั่น นั่งคิดพิจารณาอยู่อย่างนั้นว่ารูปเป็นเพียงธาตุทั้ง 4 มารวมกัน มีการเสื่อมสลาย ดับไป ไม่ใช่เรา ไม่ควรยึด การนั่งพิจารณาอย่างนี้จะเป็นการนึกคิดพิจารณาไปเรื่อยๆ เรารู้อยู่ว่ากายนี้ไม่ควรยึดมั่นถือมั่น แต่ก็เป็นแค่การคิดเอาเอง แต่สติยังอยู่นะครับ ผมปฏิบัติถูกต้องหรือไม่ครับ

ตอบ เข้าใจใช่มั้ยว่า เมื่อพิจารณาและรู้ดีแล้วว่ารูปนั้นไม่เที่ยง สิ่งที่ต้องทำก็คือ.... ให้มีความรู้อย่างนี้เอาไว้ให้พร้อม เมื่อออกไปทำงาน เมื่อออกไปเจอใคร เมื่อไปประสบอารมณ์ จงให้ความรู้อันนี้ได้นำออกมาใช้ เมื่อจิตเกิดหวั่นไหว มีสติพิจารณา หยิบความรู้นี้ขึ้นมาเพื่อไม่ให้จิตมันต้องหลงเหลิงไปกับอารมณ์ที่เข้ามาจร จิตมันจะได้ไม่เข้าไปยึดในขันธ์อย่างที่ผ่านๆ มา เมื่อออกไปข้างนอก เจอการปรุงแต่ง มีสติอยู่เสมอเพื่อคอยดักการปรุงแต่งและสอนจิตด้วยความรู้อันนี้ลงไปว่านั่นล่ะ ไม่เที่ยงอย่างไร ไม่แน่อย่างไร สอนจิตเข้าไปเรื่อยๆ ด้วยความรู้ที่พิจารณาออกมาได้ ปรับแก้วิธีการพิจารณาบ้าง อาศัยเทคนิคบ้าง เพื่อให้มองเห็นครบทุกแง่มุม

การพิจารณานั้นไม่ใช่การคิดเอาเอง แต่เป็นการคิดพิจารณาให้เกิดปัญญา คือ ให้จิตรู้ว่านี่แหล่ะคือความรู้ที่มันจะพาไปสู่ความไม่ยึดมั่น มองให้รู้อย่างนี้เข้าไว้ มันจะได้ไม่กลายเป็นการคิดว่าเราคิดไปเอง ตีออกมา และมองให้เห็นว่านี่เป็นการสร้างเหตุเพื่อให้เกิดผล นั่นก็คือ เลิกยึด

ถาม 2 เวลาฝึกดูจิต ผมคิดไม่ออกว่าดูตรงไหน เวลามีอารมณ์อะไรมากระทบ แล้วรับรู้อารมณ์เหล่านั้น ตัวรู้อารมณ์นี่คือจิตใช่มั๊ยครับ แล้วให้มีสติตามดูตัวรู้อารมณ์นี่อีกทีใช่มั๊ยครับ อย่างตามดูลมหายใจนี่พอจะเข้าใจครับเวลานึกเวลาคิดนี่รู้ เวลารู้สึก เช่น รู้สึกสงบรู้สึกวุ่นวายใจนี่รู้ แต่ดูจิตนี่ยังไม่แน่ใจครับ

ตอบ จิตก็คือตัวที่มันรู้อารมณ์นี่แหล่ะ ว่าอย่างนั้น.... การที่จิตรู้ว่า...จิตนั้นรู้อยู่ ไม่ได้รู้ที่อื่น นั่นก็สตินั่นแหล่ะ

ความเพียรที่ย่อหย่อน เกิดจากใจที่โอนอ่อนตามกิเลสใช่ไหมครับ

2010-06-29T12:38:00.003+07:00

ถาม นมัสการครับหลวงพ่อ ความเพียรที่ย่อหย่อน เกิดจากใจที่โอนอ่อนตามกิเลสใช่ไหมครับท่าน ตอนนี้ใจติดสุขการนอน ติดของอร่อย ติดทีวี ตามรู้สภาวะใจที่ชอบก้อเหมือนไปกันใหญ่ ทำอย่างไรดีครับ

ตอบ ถ้าห้ามมันไม่ได้ มีสติอยู่ใช่มั้ยล่ะ ตามมันไป ไม่อยากรู้หรือไงว่ามันจะไปจบเอาตอนไหน ตามมันไปแล้วก็สอนจิตตนด้วย รอท่าเอาไว้นะ เดี๋ยวมันก็เบื่อ ชอบกินของอร่อย อร่อยใช่มั้ย กินมันเข้าไป ดูทีวีใช่มั้ย ดูมันเข้าไป มีสตินะ ดูมัน ในเมื่อมันมาให้ดูแล้ว ใช้โอกาสนี้แหล่ะ อยู่รอท่ามันตรงนั้นล่ะ ถ้ามันไม่พ้นก็ให้มันพังกันไปข้างนึง แล้วพอมันเริ่มเบื่อเมื่อไหร่นะ อย่าให้พลาดเชียวนะ เพราะของมันจะเป็นอย่างนี้ เมื่อถึงที่สุดมันก็เบื่อของมันเอง พอมันเบื่อ มันไม่หวือหวา มันไม่ติดในสุขเหมือนแต่ก่อน ตอนนี้ล่ะนะ อัดเข้าไปเลย อัดให้เกิดความรู้ขึ้นมาประหารกิเลสทิ้งไป อัดให้โดนมันจะสว่างขึ้นมาได้ เจริญพร

ปฏิบัติสมาธิให้มาก, โมโห, ทํางานใช้สมอง จะ ป. อย่างไร

2010-06-29T12:38:00.001+07:00

ผมเริ่มศึกษาธรรมะอย่างจริงจังได้ 1-2 เดือนนี้ครับ เรียกว่ามือใหม่มาก ได้อ่านหนังสือพระคุณเจ้าภิกขุโยหลายเล่ม โดนใจ และได้ปัญญาความรู้มาก ผมมีข้อสงสัยในการปฏิบัติอย่างนี้ครับ

ถาม 1. ควรปฏิบัติให้มีสมาธิมาก (ให้มีอารมณ์เดียวก่อนยังไม่ต้องพิจารณาอะไร) จิตจะได้นิ่งพอที่จะมีกำลัง เพื่อต่อมาจะได้พิจารณากาย เวทนา จิต ธรรม หรือว่าให้ตามรู้จิตไปเรื่อยๆ พิจารณาไปเลย กาย เวทนา จิต ธรรม ตามไตรลักษณ์ แล้วเดี๋ยวเมื่อปัจจัยพร้อม จิตจะรู้ได้เองครับ

ตอบ ควรให้มีสติเอาไว้ให้มาก อย่างสมาธินี้ จะเอาให้มีอารมณ์เดียวตลอดเวลามันก็จะต้องนั่งนิ่งๆ ในห้องทั้งวัน แต่ในความเป็นจริงมันจะต้องไปโน่นไปที่ ไปทำงานทำการตามหน้าที่ของตน ดังนั้น ใช้เวลาตรงนี้แหล่ะในการศึกษาจิตตน เหมือนกับมีรูอยู่ 5 รู จะมีหนูวิ่งออกมารูไหนก็ไม่รู้ คอยเฝ้าดูสังเกตทวารเหล่านั้น เฝ้าดู เผลอบ้าง ลืมบ้าง ไม่เป็นไร ตา หู จมูก ลิ้น กาย จิต ไม่ให้ซัดส่าย พิจารณาเข้าตามไตรลักษณ์นั้นแหล่ะ เมื่อเหตุปัจจัยมันพร้อม องค์ประกอบพร้อม มันจะรู้ได้เอง

ถาม 2. เวลาตามดูจิต เมื่อเกิดอารมณ์โมโห คือให้เรารู้ว่าโมโห เท่านี้คือการตามรู้แล้วใช่มั๊ยครับ

ตอบ ใช่... เมื่อรู้แล้วก็แก้ไขปัญหาไปตามความเหมาะสม

ถาม 3. ตอนทำงาน เราใช้สมองคิดงาน คิดอยู่แต่เรื่องงาน ลืมลมหายใจ เป็นเรื่องปกติหรือเปล่าครับ หรือต้องทำงานไปและนึกรู้ลมหายใจไป ผมลองฝึกดูทำงานลำบากครับ

ตอบ เวลาจะจับแมวเข้าบ้านน่ะ เราจะนั่งรอมันหรือว่าเราจะไปทำนั่นทำนี่ก่อน พอมันมาเราก็เข้าไปดูเข้าไปจับล่ะ เราก็ต้องทำงานทำการเหมือนกัน ดังนั้น ทำงานไปตามหน้าที่ แต่ขอให้รู้ตัวทั่วพร้อมอยู่กับงานๆ นั้น ไม่ใช่ว่าจะต้องไปอยู่กับลมหายใจเสียเมื่อไหร่ อย่างถ้าหากเราอยู่บนเรือ และเรือกำลังจะจมน้ำเหมือนในหนังนั้นน่ะ เราจะมัวแต่รู้ลมหายใจมั้ย หรือจะตั้งสติมองหาหนทางหนีรอด หือ? เจริญพร ดีแล้ว มีผู้ปฏิบัติไม่น้อยก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน เขาจะเลือกว่า ฉันจะทำอย่างไรกับการดูลมหายใจหรือดูงานของฉัน หรืออย่างนักเขียน เขาก็ต้องจดจ่ออยู่กับการเขียน เขาไม่ได้อยู่กับลมหายใจตอนที่เขียน แต่อย่าลืมว่า “การมีสติรู้ตัวทั่วพร้อม” กับ “การจดจ่อ” มันก็คนละเรื่องนะ เข้าใจมั้ย

เธออาจจะมีสติรู้ตัวอยู่ แต่เธอไม่ได้จดจ่ออยู่ที่ลม เธอหยิบตราปั้มขึ้นมาปั้มเอกสารทีละแผ่นๆ หรือเซ็นลายเซ็น ก็เซ็นลงไปอย่างมีสติ จิตก็อยู่ที่งานๆ นั้นแป๊ปเดียว และก็เปลี่ยนไปหยิบกระดาษแผ่นอื่นขึ้นมาเซ็นขึ้นมาปั้มอีก... รู้ตัวมันอยู่อย่างนี้แหล่ะไปเรื่อยๆ วันหนึ่งมันจะสมดุลย์เอง

ถาม 4. ผมสงสัยว่า ถ้าเราตามดูจิต แสดงว่าเรานั้นไม่ใช่จิตถูกหรือเปล่าครับ แล้วเราคืออะไรครับ ขันธ์ 5 ก้อไม่ใช่เราใช่มั๊ยครับ หรือว่า "เรา" นั้นก้อไม่มีครับ

ตอบ แท้จริงแล้วมันไม่มี “เรา” มาตั้งแต่ต้น แต่ด้วยความคิดเห็นที่ผิดว่าสัมผัสที่มันอยู่ตรงนั้นมันเป็น “ตัว” เป็น “ตน” จึงเข้าใจกันไปว่ามันมี “ตัวเรา” พออะไรที่เข้ามาทางตา เราก็เข้าใจว่า “เราเห็น” ถ้าไล่ย้อนกลับไปตั้งแต่ต้น มันก็ไม่ได้มี “เรา” มาแต่ไหนแต่ไร ไม่มีแม้แต่การบัญญัติการ “มี”

ลองเอามือหยิกแขนตัวเองดูสิ.... หยิกค้างเอาไว้เรื่อยๆ ความเจ็บมันเกิดที่ ณ ปัจจุบันเสมอ แต่เราอาจจะคิดว่ามันมาก ก็เพราะว่ามันยังหยิกอยู่อย่างต่อเนื่องนั่นเอง จงพิจารณาเถิด

ศิลปนิพนธ์เกี่ยวกับเรื่องสติและความสงบ

2010-06-23T12:54:00.001+07:00

ถาม. สวัสดีครับผมณัฐวัตรนะครับ เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สี่กำลังจะทำศิลปนิพนธ์ ได้อ่านสู่โสดาบันก่อนตาย เมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้กำลังทำศิลปนิพนธ์เพื่อการศึกษา เกี่ยวกับเรื่อง สติและความสงบของตัวเอง อยากจะเรียนถามว่า ผมสามารถนำความสงบที่ได้จากการอ่านนำมาประยุกต์เข้ากับงานของผมได้หรือไม่ครับ (ไม่ได้นำเนื้อหานะครับแต่ผทมจะสรุปเป็นข้อคิดที่ได้จากการอ่าน) ทำเป็นงานออกแบบหนังสือครับ เน้นกราฟิกและมีภาพประกอบเพื่อให้วัยรุ่นสนใจครับ เป็นแรงบันดาลใจที่ดีมากครับหากไม่เคยอ่าน ณ ตอนนี้อาจจะยังคิดงานไม่ออกครับ ขอบคุณมากครับ

ถ้าหากมีงานด้านออกแบบหนังสือ สามารถเรียกใช้ ได้นะครับ ขอบคุณครับ

ตอบ เจริญพร อนุโมทนาในความตั้งใจ ความสงบที่เกิดจากการอ่านก็นำมาประยุกต์ได้ เพราะเมื่อเธอมีสติ มันก็ชัดเจนแล้วว่าสติจะเป็นสิ่งที่คอยสกัดกั้นไม่ให้จิตซัดส่าย เมื่อจิตไม่ซัดส่าย นั่นก็คือความสงบ หาใช่ความสงบจากจิตที่จดจ่ออยู่กับลมหายใจพุทโธเหมือนกับการนั่งสมาธินิ่งๆ นานๆ แต่เป็นความสงบของการสติพร้อมอยู่โดยไม่ซัดส่าย สติมีพร้อมที่จะทำการใดๆ นั่นจะเรียกว่าสมาธิก็ยังได้ มันก็แล้วแต่ใครจะเรียก นี่ก็เช่นกัน ลองพิจารณาดู

มหาสติ? เพ่งจนเครียด

2010-06-23T12:48:00.001+07:00

ถาม ผมมีข้อข้องใจ ทำให้เกิดความสับสนการฝึกเจริญสติ อาจารย์ต่างๆท่านสอนว่า เมื่อฝึกสติปัฏฐานไปเรื่อยๆ สติจะพัฒนาตัวเองจนกลายเป็นมหาสติคำว่ามหาสติคือสติที่รู้ติดต่อกันไปต่อเนื่องยาวนาน แบบแผ่วเบาเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องพยายามสร้างขึ้นหรือความระลึกรู้ รู้สึกตัวที่เราต้องพยายามสร้างขึ้นเพื่อให้ชัดทุกปรากฏการณ์ มหาสติมีความหมายเชิงปริมาณหรือคุณภาพ หรือทั้งสองอย่างประกอบกันครับเพราะบางครั้งพยายามที่จะรู้ให้ชัดเสมอๆ มีความตั้งใจมากจนกลายเป็นเพ่ง เครียด แต่บางครั้งไม่ต้องพยายามหรือตั้งใจเท่าไร สติเกิดต่อเนื่องคล้ายธงที่ถูกลมสะบัดพลิ้วไหว สิ่งใดเกิดขึ้นก็รู้ไปเรื่อยแบบเป็นธรรมชาติ ขอความกรุณาท่านอาจารย์ช่วยกรุณาให้ความกระจ่างด้วยครับ

ตอบ ด้วยธรรมชาติของการที่มีสติอยู่เสมอ เมื่อเจริญสติให้มาก มันจึงถี่ขึ้นในทุกๆ อิริยาบถ ในทุกๆ ขณะจิตมากขึ้น และจริงๆ แล้วก็ไม่จำเป็นที่จะต้องกำหนดว่านั่นคือระดับของมหาสติหรืออย่างไร หากครั้งหนึ่งเธอระงับอารมณ์ความโกรธ ความเกลียดไม่ได้ แต่เมื่อเธอปฏิบัติจนมีสติมากขึ้น จากหยาบ มันก็เริ่มเข้าสู่ความละเอียดมากขึ้น เธอมีสติเริ่มระงับได้ จากความโกรธ ความเกลียด การแบ่งแยก เธอเริ่มมองเห็นมันและประหารมัน กิเลสมันจึงลดลงได้ เมื่อสติถี่ขึ้น ละเอียดขึ้น การรู้ตัวทั่วพร้อมก็ละเอียดมากขึ้น และนั่นมันก็ไม่จำเป็นต้องไปนั่งแบ่งหรืออธิบายว่านั่นคือมหาสติหรืออย่างไร และไม่จำเป็นต้องวัดว่ามันคือปริมาณหรือคุณภาพ

วันหนึ่งเธอโดนใครชี้หน้าด่าแล้วเจ็บใจ วันต่อมาเธอโดนชี้หน้าด่าเหมือนกัน แต่เธอหลุดพ้นไปแล้ว เธอจำเป็นที่จะต้องบอกย้อนไปอธิบายมันมั้ยว่านั่นคือปริมาณ หรือคุณภาพ? หรือจำเป็นต้องนิยามมั้ยว่า สภาวะนี้นั่นคือมหาสติเข้าให้แล้ว เอาแค่การที่เธอรู้ว่า “ทุกข์มันหมด ก็เพราะตัวตนมันหมด ความยึดมั่นมันหมด เหตุแห่งทุกข์มันหมด ผลมันจึงไม่เกิด” แค่นี้แล้วหยุดปรุงต่อก็ไม่เกิดเหตุต่อไปอีกแล้ว

เหมือนกับธงที่สะบัดอย่างที่ว่า ครั้งหนึ่งเธอมองธงที่สะบัดก็รู้ว่ามันสะบัด ต่อมาเธอก็มองธงอันนั้นอีก แต่นั่นมันไม่ใช่ธงสำหรับเธอแล้ว และมันก็ไม่จำเป็นต้องไปนิยามอะไรให้กับมัน ก็แค่รู้มันต่อเนื่องไปอย่างเป็นธรรมชาติเถอะ เพราะสิ่งๆ นั้นมันไม่มี มันไม่มีใคร และมันก็ไม่ใช่ใคร และมันก็ไม่จำเป็นต้องไปนิยามใดๆ ขอแค่เธอรู้อยู่ตรงนี้ รู้อย่างมีปัญญา

จิตมันตั้งหน้าตั้งตาสู่การพ้นสมมติ ก็จงอย่าไปสมมติมันเลย จงพิจารณา

บวชหน้าไฟ - บวชภาคฤดูร้อน - บวชแก้บน จริงๆ แล้วมีมั้ย

2010-05-20T11:50:00.001+07:00

ถาม ผมมีเรื่องที่ยังคิดไม่ตกเกี่ยวกับการบวชพระอยู่ครับ คือว่า เดือนกรกฎาคมนี้ ผมจะบวชแล้ว แต่บวชแค่ 15 วันเท่านั้นเองครับ เพราะยังมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำอยู่อีก แต่พอผมอ่านเจอข้อความนี้เข้า ประเภทที่บวชกำหนดวันสึก - บวชหน้าไฟ - บวชชั่วคราว - บวชภาคฤดูร้อน - บวชแก้บน - บวชเพื่อเรียนทางโลก - บวชตามประเพณี ฯลฯ การบวชแบบนี้ไม่มีในพระพุทธศาสนา เป็นเรื่องจริงเท็จมากแค่ไหนครับ

ตอบ. ไม่จำเป็นต้องหาหรอกว่าเป็นจริงหรือไม่จริง ขอให้พิจารณาอย่างนี้ หากเธอมองเห็นภัยในวัฏสงสาร เธอได้ตระหนักแล้วว่าเหตุแห่งทุกข์ เหตุที่นำพาให้เกิดมาเป็นชีวิตนั้น เหตุที่นำพาให้เกิดตัวตน เกิดความยึดมั่นถือมั่นนั้น แท้ที่จริงแล้วมาจากการคิดเห็นที่ผิด มาจากการคิดเห็นที่เป็นมิจฉาทิฏฐิ ผลย่อมเกิด นั่นก็คือ เกิดเป็นวัฏสงสาร เกิดเป็นวงจรแห่งทุกข์

พิจารณาดูนะว่า หากผู้ใดที่ได้เริ่มตระหนักถึงความหนักหน่วงอันนี้ และมองหาหนทางดับทุกข์ พวกเขาก็เริ่มที่จะปลีกวิเวก ออกบวช นุ่งห่มน้อยชิ้นเพื่อความไม่ฟุ้งเฟ้อ เพื่อดับกิเลสตน จากหยาบสู่ละเอียด นั้นก็เพื่อค้นหาสัจธรรม เพื่อค้นหาหนทางสู่โสดาบัน อยู่ในศีลและวัตร ขจัดขัดเกลาจิต ทั้งนี้ก็เพื่อนำพาไปสู่นิพพานมิใช่หรือ นี่คือจุดหมายของการบวช ของการสละโลกแล้วมาอยู่ในเพศบรรพชิต แต่แล้วการบวชทั้งหลายที่กล่าวมานั้น บวชแก้บน บวชนั่นบวชนี่ เธอลองตรองดูสิว่าเป็นไปเพื่อการนี้หรือเปล่า?

อย่างพระองคุลีมาล หลังจากพบพระพุทธเจ้า ท่านจึงบวช เพราะท่านได้มองเห็นแล้ว อย่างนี้ท่านบวชเพื่ออะไร ตามประเพณีหรือก็ไม่ใช่ แต่บวชเพื่อค้นหาสัจธรรมนั่นไง เธอผู้ถาม ถ้าหากเธอตั้งใจบวชเพื่อค้นหาสัจธรรม เธอก็ไม่จำเป็นจะต้องไปสนใจการบวชเพื่อการอื่นอีกก็ได้ นั่นมันไม่ใช่เรื่องของเรา ถูกมั้ย

ไตรลักษณ์และการบวช

2010-05-20T11:49:00.001+07:00

ถาม 1. ผมอยากจะถามหลวงพ่อนิดนึงครับพอดีผมปฏิบัติแนวทางการดูกายดูใจในชีวิตประจำวันมาได้ปีนึงแล้วครับ ทุกเย็นก็เดินจงกรมบ้างดูจิตที่ไหลมาไหลไปทางใจสลับกับกาย ก็มีการพัฒนามาเรื่อยๆก็เห็นความบังคับไม่ได้ เห็นการทนอยู่ไม่ได้ความไม่เที่ยงของสภาวะธรรมต่างๆ ตลอดจนมาวันหนึ่งผมสังเกตเห็นว่ามันมีสภาวะหนึ่งนิ่งๆคอยดูจิตที่ไหลมาไหลไป ทุกอย่างที่เห็นนั้นก็เห็นในมุมไตรลักษณ์นะครับ แต่สภาวะนั้นที่นิ่งๆคอยดูจิตที่ไหลมาไหลไปนั้นครับผมพึ่งรู้ว่าผมเพ่งมาตลอดเลยมีโลภะ(ความอยาก)อยู่เบื่องหลังการดูนั้น จิตที่ไปรู้ไปเห็นนั้นมีน้ำหนัก ผมติดมานานเลยครับปีนึงได้ ผมเลยล้มกระดานใหม่เริ่มต้นใหม่ดูให้สบายๆขึ้นแล้วมันก็เริ่มเป็นกลางต่อการปรุงแต่งมากขึ้น เป็นธรรมชาติมากขึ้นครับ เห็นนิวรณ์ในมุมที่ไม่เคยเห็นมากขึ้นด้วย เลยทำให้เริ่มที่จะเข้าใจความสุดโต่ง2ด้านที่พระพุทธเจ้าสอนมากขึ้นครับ อันนี้ผมเข้าใจถูกไหมครับอันนี้คำถามแรกครับ

ตอบ. เจริญพร ดีแล้ว การปฏิบัติธรรม ไม่ใช่สิ่งที่หนัก หรือสิ่งที่ต้องแบก จากความโอนเอนไปทางใดทางหนึ่ง สุดท้ายถ้าจิตมันจับไตรลักษณ์ มีอนัตตาเป็นอารมณ์เสมอ มันจะเริ่มถอนออกจากฝั่งที่เคยยึดไว้ ไม่เอนเอียง ไม่โอนเอนโดยอัตโนมัติ ความคิดเห็นจะเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยทั้งๆ ที่มองสิ่งๆ เดียวกันกับที่มองในปีที่แล้วหรือเดือนที่แล้ว ปฏิบัติไปเรื่อยเถิด แล้วความสงสัยจะคลายออกเอง

ถาม 2.การถอดถอนความเห็นผิดว่าตัวเรามีอยู่นั้นผมเริ่มเห็นมากขึ้นเรื่อยๆแต่ไม่ได้เห็นทุกครั้งนะครับบางวันก็ไม่มีเลย แสดงว่าก็ตกอยู่ใต้ไตรลักษณ์เช่นกันใช่ไหมครับ

ตอบ ถูกแล้ว นั่นก็เพราะจิตที่ละเอียดขึ้น ย่อมจับได้ละเอียดขึ้น แต่บางครั้งมันก็ไม่เห็น มันก็เป็นไปตามเหตุของมัน ดีแล้ว แค่ตามรู้อยู่เสมออย่าให้ขาดและก็อย่าให้มันมากไป

ถาม 3.อันนี้นอกเรื่องนะครับ เป็นความตั้งใจของผมเองครับว่าวันหนึ่งผมจะบวชแต่เห็นข้อความในpostหลวงพ่อบอกว่าไม่ต้องก็ได้ฆราวาสก็ทำได้ แต่การปฏิบัติในเพศฆราวาสผมก็ทำอยู่นะครับแต่สังเกตเห็นถึงความต่อเนื่องที่ทำได้อยากมากเลยครับ ก็เลยคิดว่าบวชน่าจะทำได้ดีกว่าอันนี้ผมเข้าใจถูกไหมครับ แต่สิ่งที่ทำให้ผมลังเลในการบวชเพราะผมเคยไปมาหลายวัดเห็นสังคมในวัดหลายวัดแย่กว่าชีวิตฆราวาสอีกครับเลยทำให้ไม่มั้นใจ

ตอบ ถูกแล้ว การบวชจะช่วยให้ผู้ปฏิบัติเน้นมาที่การศึกษาธรรมเพื่อบรรลุวัตถุประสงค์ได้ง่ายยิ่งขึ้น เพราะการสำรวมกาย วาจา ใจ การขบฉันอย่างระมัดระวัง การทานน้อยมื้อ การนุ่งห่มน้อยชิ้น การเป็นอยู่อย่างสมถะ ศีลและวัตรจะเป็นผลดีต่อการปฏิบัติ ถ้าตั้งใจจะบวชเพื่อการละกิเลส ขอแนะนำให้เลือกวัดที่เหมาะสมแก่การปฏิบัติธรรมจะดีกว่า

กราบนมัสการพระคุณเจ้าภิกขุโยที่เคารพ

2010-05-16T07:13:00.002+07:00

กราบนมัสการพระคุณเจ้าภิกขุโยที่เคารพ

หนูเคยเขียน จ.ม.มาหาท่านเมื่อวันที่ 4 มี.ค.53 เรื่อง "ป่วยทางใจเรื้อรัง" ตอนนี้อาการทางจิตใจหนูดีขึ้นมากเลยเจ้าคะ หนูขอขอบพระคุณท่านภิกขุโยอย่างสูงเจ้าคะที่ช่วยให้หนูได้พบแสงสว่างเพื่อออกจากทุกข์ที่ขังในใจ ตอนนั้นแม้แต่ตัวหนูเองยังไม่เข้าใจตนเองว่าเป็นอะไร หนูเวียนว่ายวกวนหาทางออกจากกรงทุกข์นี้มาหลายวิธีแต่รู้สึกว่าทุกข์ที่มีไม่หายไปหนูเลยคิดว่าหนูจะไม่อ่านอะไรไปทั่วแล้ว(คือหนูหาหนังสือและหลายอย่างที่จะทำให้หาย) แต่ช่วงปีใหม่หนูเห็นหนังสือเรื่อง"ทางลัด ตัดตรง นิพพาน"ของท่านภิกขุโย ตอนแรกหนูยังกลัวอยู่เพราะหนูเคยอ่านหนังสือธรรมมะบางเล่มแล้วรู้สึกทุกข์และกังวลกว่าเดิม แต่รู้สึกตัดสินใจซื้อหนังสือของท่านพอได้อ่านแล้วรู้สึกแตกต่างจากหนังสือธรรมมะที่หนูได้อ่านมา รู้สึกว่าตนเองนั้นเข้าใจธรรมมะผิดทางหลายอย่าง หนูจึงพยายามใช้ความเพียรพยายามมองที่จิตตนเองว่าเป็นอะไร ตอนนี้หนูเข้าใจแล้วเจ้าคะ ขอให้ท่านภิกขุโยมีแต่ความสุขและเจริญในทางธรรมยิ่งขึ้นไปเจ้าคะ

ชีวิตคนรุ่นใหม่ มีภาระมาก ปลีกตัวไปวัดไม่ได้

2010-05-12T23:20:00.002+07:00

ถาม วิถีชีวิตของคนรุ่นใหม่ เป็นลูกจ้าง หาเช้ากินค่ำ รายได้น้อย มีภาระมากไม่สามารถทำบุญทำทานได้บ่อยๆ ไม่มีสามารถไปเข้าอบรมปฏิบัติธรรมและปลีกตัวไปวัดได้ทั้งที่พักไม่สะดวกที่จะเดินจงกรม นั่งภาวนา แต่ฝึกความรู้สึกตัว ตามรู้กายเคลื่อนไหว ดูใจคิด เผลอบ้าง รู้ตัวบ้างสลับกันไป พยายามรู้สึกตัวตั้งแต่ตื่นนอนไปจนกว่าจะหลับทำเท่าที่ทำได้ อย่างนี้จะผิดแบบแผน วิธีการอะไรหรือไม่ครับ

ตอบ เจริญพร เป็นคำถามที่น่าสนใจและใส่ใจสำหรับวิถีชีวิตลักษณะนี้

เธอจงพิจารณาให้ถี่ถ้วนถึงจุดมุ่งหมายของการปฏิบัติตน เราทั้งหลายไปวัด เราทั้งหลายทำบุญทำทานกัน จุดมุ่งหมายก็อาจจะทำให้ผู้ทำบุญมีความสุขใจ ก่อให้เกิดความสุขกาย เราเดินจงกรม นั่งภาวนาก็เพื่อที่จะให้ได้เรียนรู้จิตของตน ได้เรียนรู้ทางของกิเลส เอาล่ะ ขอจงลองพิจารณาดูซิ อะไรกันเล่าคือจุดหมายปลายทางที่เป็นที่สุดของการปฏิบัติหรือเป็นจุดหมายที่เราทั้งหลายหวังกันเอาไว้จึงต้องมาปฏิบัติ

นั่นก็คือ ก็เพื่อให้จิตเกิดปัญญานำพาให้กิเลสที่มันหมักหมดในสันดานมันลดลง หรือหมดไป วิธีการที่วางไว้เป็นระบบระเบียบหรือเป็นหลักการหลักสูตรหรือเป็นคอร์สนั้นก็เป็นหนทางหนึ่ง เช่นกัน เพราะท้ายที่สุดแล้ว วิธีการหรือแนวทางเหล่านั้นก็ล้วนแล้วพาเดินไปในทางเดียวกัน นั่นก็คือ มรรค ซึ่งก็คือ การที่เราได้หันมาดูแลจิตตนและนำพาจิตตนให้หลุดพ้นจากสิ่งร้อยรัด เพื่อความหมดสิ้นซึ่งกิเลส... ดังนั้น ไม่ว่าเธอจะปฏิบัติอย่างไร ขอให้จุดหมายของเธอเป็นการนําพาให้กิเลสลด พาให้อัตตาลด พาให้จิตลดพยศ พาให้จิตลดความซัดส่าย พาให้ทำลายความยึดมั่นถือมั่น พาให้ความถือเนื้อถือตัวมันลด นั้นก็เป็นสิ่งที่บอกได้ว่าหนทางของเรานั้นนำพาไปสู่ทางที่ชอบหรือไม่ ขอจงเป็นไปเพื่อการนี้เถิด

มนุษย์เรานั้นต่างกัน บ้างเข้าใจง่าย บ้างเข้าใจยาก จริตที่แตกต่างกันจึงต้องใช้วิธีการที่ต่างกัน มีไม่น้อยที่หลุดพ้นได้โดยมิได้ปฏิบัติตามแบบแผนหรือเข้าหลักสูตร มีไม่น้อยที่หลุดพ้นโดยการศึกษาด้วยตนเองตามคำสอนของศาสดา เพราะถ้าจิตมันเดินมาถูกทางอยู่แล้ว มันไม่ได้กำมิจฉาทิฎฐิเอาไว้ล่ะก็ สะกิดอีกนิดมันก็พ้นได้.... การหลุดพ้น มันไม่จำเป็นต้องมีแบบแผนตายตัว พุทธะหรือความแจ้งมันก็อยู่ที่จิตนั่นแหล่ะ มันไม่ได้อยู่ที่ข้างนอกเสียเมื่อไหร่ มันจะหลุดหรือไม่หลุดมันอยู่ที่จิตของเธอนั่นแหล่ะที่เดินถูกทางหรือยัง คิดเห็นไปในทางที่ไม่สร้างเหตุให้กิเลสเพิ่มหรือเปล่า ดังนั้น ศึกษาที่จิต อบรมจิตอยู่เสมอ ศึกษาธรรมชาติของจิต พุทธะอยู่ที่จิตของเธอนั่นแหล่ะ

วิปัสสนูปกิเลส

2010-05-12T23:17:00.003+07:00

ถาม ผมมีเรื่องที่ยังไม่เข้าใจเกี่ยวกับคำว่า "วิปัสสนูกิเลส" ครับ อยากให้พระอาจารย์ช่วยอธิบายความหมายให้ผมได้กระจ่างแจ้งด้วยครับ เพราะบางครั้งที่จิตผมคิดแต่เรื่องอนัตตา หรือไม่ก็เรื่องที่ชวนให้กิเลสมันลดลง คือไม่ไปยึดมั่นถือมั่นไปจับไปเอาตามที่ท่านสอน ผมก็ยังไม่แน่ใจว่า นั่นผมทึกทักไปเองหรือเปล่า ขอพระอาจารย์ช่วยผมด้วยนะครับ

ตอบ

วิปัสสนูปกิเลส หรือกิเลสของวิปัสสนา มันก็คือสิ่งที่เข้ามาหลอกให้เราหลงนั่นแหล่ะ จะว่าอย่างนั้นก็ได้ มันจะหลอกให้เราหลงว่าฉันถึงแล้ว ฉันแจ้งแล้ว ฉันเข้าใจมันอย่างถ่องแท้แล้ว หรือฉันมาถูกทางแล้ว มันอาจจะมาเป็นแสง เป็นความรู้ เป็นอาการแปลกๆ ถ้าเราไม่ยั้งใจให้ดี เราจะหลงไปว่า นั่นไง เกิดอาการแล้ว และอาการนั้นก็คือปากทางสู่ความหลุดพ้นซึ่งฉันกำลังจะได้มันมาแล้ว เข้าใจมั้ย ขอจงสกัดไว้แต่เนิ่นๆ ว่าอย่าไปคิดเห็นเป็นอย่างนั้น แม้ว่าเราปฏิบัติอยู่ถูกทางแล้วก็ตามนะ ขอจงอย่าเพิ่งปักใจเชื่ออะไรๆ ลงไปจนกว่าจะได้แจ้งแก่ใจด้วยตัวเองจริงๆ เมื่อปฏิบัติธรรมแล้วเราเกิดความรู้สึกว่าทางนี้แหล่ะคือทางที่ถูกต้อง ทางนี้แหล่ะคือทางที่สุดยอด ทางนี้แหล่ะคือทางนิพพานจริงๆ เราเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ อย่างนั้นอย่างนี้ ขอจงสอนตนเอาไว้ก่อนเลยว่า “อย่าบ้าจี้ อย่าสติแตก”..... จงมีนิสัยของการยั้งใจจนกว่าจะมั่นใจจากการแจ้งด้วยตนเอง

แต่สําหรับการคิดไตร่ตรองธรรมหรือการพิจารณาธรรมเพื่อให้กิเลสลดนั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง เมื่อพิจารณาภายใต้ปัญญาอยู่เสมอ ภายใต้การชั่งใจอยู่เสมอ โอกาสที่จะเกิดกิเลสในวิปัสสนาก็น้อยลง นั่นก็เพราะถ้าเธอมีปัญญากำกับอยู่เสมอ ดังนั้น ถ้าเธอเป็นผู้ปฏิบัติใหม่ก็ดี หรือปฏิบัติมาแล้วก็ดี ขอจงสํารวมระวังให้มากในเรื่องนี้ การพิจารณาไตร่ตรองธรรมะ จงให้มันพอให้มันเหมาะสม อย่าให้มากเกินไปจนมันมึนส์มันงงคิดหาทางลงไม่ถูก การพิจารณาไตร่ตรองเรื่องบางเรื่องอาจจะหาคําตอบหรือหาทางลงไม่ได้ เธอควรปฏิบัติและเฝ้าสังเกตจิตตน อบรมและเฝ้าสังเกต อบรมจิตและพิจารณาย้อนกลับไปมา ออกไปเผชิญโลก ออกไปเจอญาติโกโหติกาบ้าง ออกไปสัมผัสชีวิตบ้าง เมื่อเธอได้กลับมาพิจารณา อาจจะช่วยให้เธอเข้าใจได้มากขึ้น

อย่างเรื่องของอนัตตา โยมคนหนึ่งก็เหมือนกัน บอกว่าทําอย่างไรผมจึงจะอ่านเรื่องอนัตตาแล้วไม่แย้งกับความรู้สึกตน ก็จะให้ทํายังไงล่ะ ก็เพราะใช้การอ่านมิใช่หรือ ความคิดเห็นยังไม่เปลี่ยนแปลง รอสักพัก ปฏิบัติไปเรื่อยๆ ถึงเวลาเหมาะสมเดี๋ยวก็เลิกถามเอง

เรื่องกิเลสของวิปัสสนานี่ มีโยมคนหนึ่งเป็นมาก มาปฏิบัติหลายวัน เกือบ 10 วัน หลงอยู่แต่กับวิปัสสนูปกิเลสกว่า 8-9 วัน ก็เล่นเดินจงกรมไป นั่งสมาธิไป กลับเอาเวลานั้นไปคิดไตร่ตรองเรื่องโลกและจักรวาล นี่ก็เพราะไปอ่านอะไรมา ได้โอกาสเลยเอามาคิด อย่านี้ต้องทุบกะโหลกแรงๆ สักที เพราะความรู้ที่เกิดจากวิปัสสนูกิเลสมันจะพาให้ทะนงตัวและอวดดี อันนี้ระวังให้มาก ถ้าไม่ตบกะโหลกแรงๆ ให้รู้ว่าแท้ที่จริงแกก็หลงทางเต็มๆ มันก็ยังหลงอยู่อย่างนั้นแหล่ะ ไม่ตื่นเสียที นี่ อย่างนี้คือปฏิบัติแล้วไม่ยอมยั้บยั้งชั่งใจ คิดอะไรได้ ก็ไหลไปเรื่อย เขาให้เดินจงกรมก็ไม่เดินเปล่า คิดไปด้วย ไตร่ตรองไปด้วย.... เข้าใจแล้วใช่มั้ยว่ามันจะเกิดก็เพราะเราขาดสติ ดังนั้น จงอย่าขาดสติ ถึงเวลานั่งสมาธิก็นั่งสิ เดินจงกรมก็เดินสิ มันไม่ใช่เวลาทําข้อสอบที่จะต้องคิดไตร่ตรองอะไร

หากเธอมีสติอยู่เสมอ เธอพยายามเรียนรู้จิตของเธออยู่เสมอ เมื่อใดที่เริ่มคิดเองเออเองจงสังเกต แต่ถ้าเมื่อใดที่เธอไม่ได้คิดเองเออเอง เมื่อใดที่เธอรู้สึกว่าเธอว่ายน้ำเป็นแล้ว นั่นก็เช่นกัน จงชกมันไว้เสมอๆ ว่า "ไม่แน่" ไม่แน่มันไปเรื่อยๆ แม้กระทั่งโสดาบันก็อย่าทิ้งคําว่า "ไม่แน่" หรือ "ยิ่งไม่แน่ใหญ่เลย" อัดเข้าไปเพื่อไม่ให้มันประมาท

เจริญพร

เมื่อเล่นกีฬาดูหนัง สนุกกับมันแล้วขาดสติจนกระทั่งจบ ทําอย่างไร

2010-05-09T22:15:00.001+07:00

2. สภาวะที่ หลงไป ขณะ ที่เล่นกีฬา /ดูหนัง จิตกำลังเพลินไปรู้ว่ามีความสุข สนุกกับกิจกรรม ไม่รู้สึกทุกข์อะไร ไม่เห็นโทษของการหลงไปกับกิจกรรมนั้น ขาดสติ จนหนัง หรือเล่นกีฬาจบจึงรู้ตัวว่าลืมกายใจไปแล้ว ไม่ทราบว่าต้องใช้อุบายอะไรสอนจิตให้มีสติดีครับ

ตอบ ในตอนลงบันใด เธอจดจ่อในการเดินลงทีละขั้นๆ หรือเปล่าเล่า? หรือเธอปล่อยให้เดินลงไปตามธรรมชาติ ?

การทำกิจใดๆ ก็ตาม .... อารมณ์ที่คล้อยตามในกิจกรรมนั้นมันย่อมเกิดเป็นธรรมดา เช่น การนั่งอ่านหนังสือ เราก็จะต้องจดจ่ออยู่กับหนังสือ เพราะเราจำเป็นต้องอ่านมิใช่หรือ หรือเล่นกีฬา เราก็จะต้องจดจ่ออยู่แต่กับการเล่นมิใช่หรือ หรือว่ามันจะต้องจดจ่ออยู่กับป้ายข้างสนาม นี่ก็เพราะนั่นคือหน้าที่ของเรามิใช่หรือ แต่ในขณะเดียวกัน จงอย่างเผลอตัวมากไป อย่าปล่อยให้หลงระเริง จงให้มีสติรู้ตัวอยู่เสมอๆ อยู่เรื่อยๆ ซึ่งการที่บอกว่ามีสติรู้ตัวนั้น ไม่ใช่ว่าเราจะต้องขยับตัวแข็งๆ เดินแข็งๆ เป็นหุ่นยนต์ หรืออย่างเวลาลงบันใด เราจดจ่ออยู่แต่กับการก้าวขาจนก้าวแข็งๆ เป็นหุ่นยนต์นี่มันก็เกินพอดี

ในการทำกิจใดๆ จิตจะต้องจดจ่ออยู่กับการทำอย่างนั้น แต่สิ่งที่เราไม่ควรขาดก็คือ การมีสติและความรู้ตัวอยู่เสมอ คือ รู้ว่าเรากำลังทำอะไร ซึ่งแม้แต่การนั่งสมาธิ เคยเห็นเคยเป็นกันบ้างมั้ย บางคนนั่งสมาธิแล้วสงบลึก พอลึกแล้วก็ปล่อยให้จิตคล้อยไปกับความสงบจนลืมกายลืมจิต ถ้าอย่างนี้...มันจะไปต่างอะไรจากคำถามที่บอกว่าเพลินในกีฬาหรือกิจกรรม เข้าใจมั้ย? เพราะถ้าผลมันออกมาว่าไร้สติสตังสลืมสลือไปกับความสุขอะไรบางอย่างเหมือนกัน

*** ขออย่าให้ทิ้งความเพียร การปฏิบัติต้องใช้เวลา เมื่อใดที่เธอเดินคล่องแล้ว เธอจะรู้เอง และตอบได้เองว่าการที่เราจะต้องเข้าประชุม หรือเล่นกีฬา อ่านหนังสือ ดูรายการ ดูภาพยนตร์ต่างๆ การกระทำอย่างนั้นมันอาจจะดูเหมือนกับว่าเราขาดสติไปเพื่อทำอย่างอื่นและมันทำให้เราดูเหมือนกับว่าการปฏิบัติของฉันมันไม่ก้าวหน้าและถดถอยลง กิจกรรมเหล่านี้มันจะไม่มีผลถ้าเธอมีสติและมีความรู้ตัวอยู่เสมอ ซึ่งความมีสติและความรู้ตัวนั้นมันก็มาจากการฝึกฝนในแต่ละวินาทีแม้ในขณะที่เธอถามคำถามหรืออ่านคำตอบของคำถามนี้...

โยมคนหนึ่งเป็นอาจารย์ เขาก็ถามคำถามอย่างนี้เช่นกัน คือ ในขณะที่เขากำลังสอนหรือเป็นวิทยากรบรรยาย เขาจะทำอย่างไรในการบรรยาย เพราะว่าในการสอน จะต้องจดจ่ออยู่กับกิจกรรมนั้น ซึ่งมันดูเหมือนกับว่ากำลังหลงในกิจกรรมจนลืมตัว คำถามที่โยมเขาถามมาก็คือ “แล้วจะให้ผมทำอย่างไรในการปฏิบัติธรรมไปในขณะที่ทำงาน?”....

เอ้า.... ถามมาอย่างนี้แล้วจะให้ตอบอย่างไรเล่า ก็ถ้าในขณะที่สอน อยากจะเดินจงกรมในห้องสอนต่อหน้านักเรียนก็เดินไปสิ เขาให้มาสอน ไม่ใช่ให้มาเดินจงกรมมิใช่หรือ หือ? จะปฏิบัติธรรมในเวลาทำงานอย่างนั้นหรอกหรือ คือ เธอจะต้องเดินหนอ หายใจหนอ แล้วพูดบทเรียนหนึ่งบรรทัดๆ แล้วกลับมาเดินหนอ หายใจหนอ อีก มันจะเหนื่อยเปล่านะอย่างนี้.... ดังนั้น ทำหน้าที่นั้นไป สอนไปตามความรู้ความสามารถ จะสอนก็สอนไปสิ สอนไปตามธรรมชาติ สอนด้วยความมีสติ เธอไม่ขาดสติสอนอะไรผิดๆ ให้นักเรียนแค่นี้ได้มั้ยเล่า นั่นล่ะ มันตอบมันก็อยู่ที่ตรงกลางนี่แหล่ะ เธอสอนไป เธอมีความสุขที่เธอได้ให้ความรู้ เธอก็ต้องอย่าทะนงตนทะนงตัว สติที่เธอมีน่ะ เธอก็จะใช้มันสกัดสิ่งเหล่านี้นั่นแหล่ะ เข้าใจหรือยัง

หรืออย่างนักกีฬา หน้าที่เธอก็คือเล่นกีฬานั้นตามกฎกติกามิใช่หรือ เธอมีสติรู้ตัวอยู่เสมอ พร้อมที่จะรับลูก เสริฟลูก เธอไม่ขาดสติจนต้องเสริฟลูกผิดๆ ถูกๆ ควบคุมอารมณ์ไม่ได้มิใช่หรือ เห็นมั้ย คำตอบมันอยู่ที่ตรงกลางนี่แหล่ะ อย่างในเวลาที่เธอชนะการแข่งขัน เธอก็จะต้องไม่หลงระเริงหลงตัวเอง... นี่ไง หน้าที่ของสติ หรืออย่างเวลาที่เธอแพ้ สติจะต้องคอยมีเพื่อควบคุมความโกรธและความเสียใจฟูมฟาย เข้าใจมั้ย สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นได้จากการปฏิบัติให้มากๆ

ทำตัวให้เป็นธรรมชาติเถอะ ขอให้มีสติคอยเตือนตนอยู่เสมอๆ เจริญพร

การที่ "ได้แต่รู้" ถือว่าฟุ้งซ่าน หรือเดินปัญญา

2010-05-09T22:13:00.001+07:00

1. สภาวะที่โกรธ รู้ว่าโกรธ ต่อมารู้ว่าใจเริ่มคิด ปรุงแต่ง สภาวะ เช่น เขาไม่ตั้งใจบ้าง แต่มีบางช่วงที่เห็นว่าไม่เทียง ใจที่ปรุงหยุดเมื่อเห็นมันเข้า หรือกลับมาโกรธอีกเมื่อกระทบซ้ำอีก เกิดอีก ดับอีก มีบางช่วง ที่ตอบโต้กลับไป ก้อรู้ตอบโต้ไป ต่อมาสะใจ ก้อรู้ว่าสะใจ ต่อมาก้อเริ่มทุกข์ใจ ที่กระทำลงไป รู้ว่าผิดพลาด รู้ว่าทุกข์ใจ แล้วก้อรู้ว่า ทุกข์ซ้ำซ้อนอีกที่เอามาคิดแต่ก้อทำอะไรไม่ได้ ก้อได้แต่รู้ ไม่ทราบว่าสภาวะนี้ ฟุ้งซ่าน หรือเดินปัญญาครับ

ตอบ ถ้ามันฟุ้งซ่านเธอจะรู้ไม่ทันมัน มันจะจับต้นปลายไม่ถูก เหมือนกับแหที่มันพันๆ กันอยู่ งง แต่ถ้าเป็นปัญญา เธอก็จะแจ้งจนดึงมันขาดจากความยึดมั่นเอง เหมือนกับเอามีดดาบคมๆ มันตัดส่วนที่มันพันกันของแห ..... มันก็ตัดขาดออกไปตามส่วนจนคลายในส่วนๆ นั้นไปเรื่อยๆ จิตจะสว่างมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าไม่ย่อท้อ

ขอให้เดินต่อไปอย่างนี้แหล่ะ ปฏิบัติไปอย่างนี้ ทำมันเหมือนกับว่าจะไม่ได้อะไร จงตามรู้ด้วยไตรลักษณ์เสมอๆ ด้วยการพิจารณาชี้ไปยังอนัตตา อนิจจัง และทุกขัง ไม่ต้องไปนั่งรอให้เกิดอาการใดๆ เมื่อเธอรู้ไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาหนึ่ง หากไม่ย่อท้อ ไม่หน่าย เดี๋ยวมันจะเบื่อ เกิดเป็นนิพพิทาเอง เมื่อมันหน่าย (ไม่ใช่หน่ายจากความเหนื่อยในการทำงานงกๆ ทั้งวัน หรือเหนื่อยลูกหลานไม่เชื่อฟัง คนละความหน่ายกัน) มันจะคลายออกเองตามกำลัง ปัญญาเกิดนำพาให้ถอนความยึดมั่นถือมั่นออกทีละขั้นตามเหตุที่เธอพิจารณานั้น ปัญญาจะพาให้เลิกยึดเลิกเอาเอง ปัญญาจะเกิดเมื่อเธอมองเห็นความเป็นจริงจากการได้ตามรู้อย่างนี้ ดังนั้น จากตรงนี้ จงสานต่อให้เกิดปัญญา พิจารณาให้เห็นถึงความเป็นจริงของอาการทั้งหลายอย่างนี้..... มันจะถอนหมดหรือถอนได้บางส่วนก็เป็นไปตามเหตุและปัจจัย ไม่ต้องไปพะวง ถ้ามันแตะขอบสระได้ครั้งหนึ่ง มันก็มีแต่จะพาให้ขึ้นฝั่งเท่านั้นแหล่ะ เจริญพร

ผมเป็นนักเรียน ทานแค่มื้อเดียว จะทําให้ไม่โตหรือเปล่า

2010-05-09T22:09:00.002+07:00

คือ... ผมเป็นยังเป็นนักเรียนอยู่นะครับเพิ่งอายุ 15 ปี ซึ่งผมเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับธรรมะ มาเยอะพอสมควร ( คือเเปลกกว่าเพื่อนเขานะครับ) จึงเกิดศรัทธาขึ้นมา (บ้าง) ก็เลยปฏิบัติอยู่กับบ้าน(ไม่ได้เคร่งครัดมาก)ซึ่งผมก็เกิดข้อสงสัย เเละ ปัญหามากมาย จึงอยากให้พระอาจารย์ช่วยชี้ทางที่ถูกสมควรให้พราะหลังจากที่ผมได้อ่านหนังสือของพระอาจารย์

ผมคิดว่า เเนวทางของพระอาจารย์ ฟังดู มีเหตุผล เเละเป็นวิทยาศาสตร์ โดยเรื่องที่ผมอยากให้พระอาจารย์ชี้เเนะนั้นมีมากมาย เเต่เอาเรื่องที่เป็นปัญหากับผมตอนนี้ก่อนเเล้วกันนะครับ

1. คือมีช่วงหนึ่งผมเกิดศรัทธามากเป็นพิเศษ ( คลั่งมาก ) คือ รับประทานอาหารมื้อเดียวคือมื้อเช้า เเม่ผมบอกว่ายังเป็นเด็กอยู่ต้องรับประทานอาหารให้ครบ 3 มื้อ ผมจึงสงสัยว่าการรับประทานอาหารมื้อเดียวนี้ จะส่งผลต่อการเจริญเติบโตของผมหรือเปล่า (ทั้งด้านร่างกาย สติปัญญา) เพราะว่าผมยังเรียนอยู่ เเล้วผมก็รู้จากหนังสือธรรมะบ้างเล่มมาอีกว่า ถ้ากินมาก จะทำให้กิเลสเเผลงฤทธิ์ กระสับกระส่าย ไม่มีสมาธิ

ตอบ หากเราทำงานมาก ใช้สมองมาก การทานอาหารที่มีประโยชน์ต่อร่างกายและการพักผ่อนที่เหมาะสมเป็นสิ่งจำเป็น เพื่อใช้เป็นพลังงานและซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ ถ้าไม่ได้อาหารให้พอเหมาะ เดี๋ยวก็เป็นคนขาดสารอาหาร โรคภัยไข้เจ็บจะถามหาเอา

อาหารเป็นปัจจัยหนึ่งของการดำรงชีวิต ควรทานให้เหมาะสม หากเธอทานอาหารมื้อเดียว แต่เธอจะต้องเรียนทั้งวัน ต้องทำการบ้าน ต้องเล่นกีฬา อาหารแค่มื้อเดียวอาจไม่พอต่อการเจริญเติบโตทั้งทางร่างกายและสมอง จงทานให้เหมาะสม แต่ก็ไม่ใช่ว่าทานมากจนเกินไป เธอก็บอกอยู่หยกๆ แล้วนี่ว่าถ้าทานมาก จะทำให้กิเลสแผลงฤทธิ์ ก็อย่าไปทานมากสิ ทานให้มันพอดีๆ ทานให้มันพออิ่ม พอที่จะประทังชีวิตและก็พอที่จะใช้เป็นพลังงานในการเรียนของเรา เพราะถ้าทานมากๆ จนเกินพอดี นั่นก็เพราะความอยากจะสนองในรสชาดอาหารนั้น อันนั้นมันอร่อย กูอยากกินอีกเพราะมันอร่อย แต่ไม่ใช่เพราะว่าหิว ผลที่ได้ก็ย่อมออกมาเช่นนั้น ง่วงนอนง่าย ไม่มีสมาธิ งั้นก็จงทานให้เหมาะสม

2. ตอนผมพยายามมีสติรู้ตัว มันก็เกิดอาการเบื่อขึ้นมาเเล้วก็อยาก ฟังเพลง ดูทีวี เล่นคอมพิวเตอร์ขึ้นมา (ด้วยความเป็นวัยรุ่น) จากนั้นมันเหมือนกับมี 2 ความคิดขึ้นมา ใจหนึ่งก็อยากมีสติรู้ต่อ ใจหนึ่งก็บอกว่า ไว้พรุ่งนี้เเล้วกันวันนี้ขอ ฟังเพลง ดูทีวี ก่อน จนมันฟุ้งซ่าน เเบบนี้ถือว่าฟุ้งซ่านหรือเปล่า เเล้ว ผมควรหาทางออกเเบบไหนดี

ตอบ การสติรู้ตัว มันไม่ใช่ว่าเธอจะต้องนั่งนิ่งๆ เท่านั้น การมีสติรู้ตัวนั้นหาใช่การหยุดทำ หาใช่การที่เราจะต้องนั่งนิ่งๆ ไม่จำเป็นต้องทำอะไรไม่ต้องดูหนัง ไม่ต้องดูหนังสือ ไม่ต้องอ่านหนังสือ ไม่ต้องทำงาน มิใช่หรือ?? ไม่เช่นนั้น ถ้าทุกๆ คนอยากจะมีสติ งั้นทุกๆ คนก็จงเอางานที่จะทําไปทําวันพรุ่งนี้ให้หมด แล้วมามีสติวันนี้ พรุ่งนี้ค่อยทํางานต่อ... อย่างนั้นหรือ.... ถ้าเธอบอกว่า ใจหนึ่งขอให้เป็นพรุ่งนี้ก่อน นั้นหมายความว่า พรุ่งนี้เธอจะขอมีสติรู้ต่อ งั้นหมายความว่าในวันนี้เธอจะไม่คิดมีสติน่ะสิ หือ

การมีสติรู้ตัวมันก็บอกอยู่แล้วว่าเธอควรจะมีสติ และรู้ตัวอยู่เสมอ พูดง่ายๆ ก็คือ มีสติคอยเตือนไม่ให้ตนคล้อยไปตามกิเลส รู้สึกตัวอยู่เสมอ เธอจะเล่มคอมพิวเตอร์ก็เล่นไปสิ รู้มั้ยว่าเล่นอะไรอยู่ จะดูทีวีดูอะไร จะดูก็ดู รู้สึกตัวมั้ยในเวลาดู จะฟังเพลงก็ฟัง รู้ตัวมั้ยในเวลาฟัง พยายามรู้ตัวทั่วพร้อมอยู่เสมอในการทำกิจใดๆ นี่ยังอยู่ในวัยรุ่น เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องปกติที่จะเกิดขึ้น จงมีสติเพื่อคอยเตือนตน ไม่ใช่ว่านั่งเล่นคอมพิวเตอร์ หรือเล่นกีฬา แต่กลับไร้สติควบคุมจิตใจและอารมณ์

อย่างที่เล่าอาการมา เธอมี 2 ความคิด ใจหนึ่งอยากมีสติรู้ต่อ แล้วอีกใจหนึ่งบอกไว้พรุ่งนี้... ไม่ต้องไปแยกมันออกจากกัน ไม่ต้องไปแยกว่า วันนี้ฉันจะปล่อยตัวปล่อยใจฟังเพลง ส่วนพรุ่งนี้ฉันจะหยุดฟังเพลงแล้วนั่งนิ่งๆ เพื่อให้มีสติรู้ตัวเท่านั้นเช้ายันเย็น อย่างนั้นหรือที่เข้าใจ.... เธอจงค่อยๆ ฝึกฝนไป เอามันมารวมไว้ด้วยกัน เพราะเวลาเธอฟังเพลง เธอไม่มีสติสตังในการฟังอย่างนั้นหรือ? ถ้าเธอไม่มีสติสตังในการฟัง เธอจะรู้มั้ยว่าใครเป็นคนร้องเพลงหรือเพลงนั้นเขาร้องว่าอะไร หือ? หรือเวลาที่ดูทีวี เธอไม่มีสติสตังอย่างนั้นหรือ ถ้าในตอนที่ดูทีวีแล้วไม่มีสติสตัง เธอจะรู้เรื่องได้อย่างไร แต่ถ้าหากเธอมาบอกว่า วันนี้ขอดูทีวีก่อน วันนี้ยังไม่อยากนั่งสมาธิ ถ้าพูดอย่างนี้ล่ะก็มันก็อีกเรื่องหนึ่ง เข้าใจมั้ย

3. ด้วยความเป็นวัยรุ่น จึงมีสิวขึ้นเป็นธรรมดา เเรกก็ไม่ได้สนใจ เเต่พอปฏิบัติไปซักพัก มันเกิดอยากให้ไม่เป็นสิว ผมก็ได้พิจารณาลงไปว่าเพราะอะไรตอนนี้ผมได้คำตอบเเล้วว่า ผมอายเพื่อน(สาวๆ) อยากให้ตัวดูดี เเล้วผมก็ทำอย่างที่พระอาจารย์บอกคือชกมันด้วยไตรลักษณ์มันก็หายไปเเต่พอซักพักความร้อนรุ่มนี้ก็มาอีก ผมควรทำเเบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ใช่หรือเปล่าครับ

ตอบ มันเป็นเรื่องปกติหรือเปล่าเล่าที่มันจะต้องเกิด มองให้มันเป็นธรรมดา จงสร้างความรู้ที่ถูกต้องขึ้นมาว่าสิ่งทั้งหลายนั้นล้วนแล้วแต่มีเหตุ ด้วยฮอร์โมน จึงส่งผลให้เกิดสิ่งนี้ และเมื่อเกิดแล้ว ความอายจึงเกิดขึ้นเป็นธรรมดาเพราะว่าเราอยากจะให้ตัวเองดูดีต่อหน้าคนอื่น เมื่อรู้ต้นสายปลายเหตุแล้ว ก็จงพิจารณามันให้ดี อย่าให้ร้อนรุ่ม ที่มันร้อนรุ่มเพราะลึกๆ มันหวังอะไรอยู่ใช่มั้ย นั่นล่ะ พยายามสร้างความรู้ ไล่ไปหาต้นสายปลายเหตุ นั่นก็เพราะเราอยากเป็นอย่างไรในสายตาคนอื่น เพราะความอยากที่จะเป็นอย่างนั้น ไม่อยากเป็นอย่างนี้ เพราะมันมีตัวฉันอยู่ที่นั่น ตัวฉันที่มันน่าจะดูดี ตัวฉันที่มันน่าจะได้รับการยอมรับ ฯลฯ นี่ก็เพราะมันมีความคิดเห็นว่าฉันๆๆๆๆๆๆๆ มันจึงมีของฉันๆๆๆๆๆๆๆ มันมีตัวฉันๆๆๆๆๆ .... เมื่อพิจารณาแล้วต้นเหตุมันอยู่ที่ไหน ก็ระงับมันด้วยการสร้างความรู้ความคิดที่ถูกต้องขึ้นมา การอาศัยไตรลักษณ์ในการชกเข้าไปที่ความรู้สึกขึ้นๆ ลงๆ อย่างนี้มันอาจจะไม่ได้ผลมากนัก

เธอจงมองไปให้ไกลกว่านั้น ชีวิตของเธอไม่ได้อยู่แค่ในวัยนักเรียน เข้าใจมั้ย วัยนี้เป็นเพียงแค่วัยหนึ่ง เป็นเพียงแค่ช่วงหนึ่ง วันหนึ่งที่เธอจะต้องเรียนในระดับมหาวิทยาลัย วันหนึ่งเธอจะต้องทำงาน วันหนึ่งเธอจะต้อง ฯลฯ เธอจะศึกษาความจริงของโลกที่มากขึ้น มองกลับมาในวันที่เธอแค่รู้สึกเล็กๆ น้อยๆ เรื่องหน้าตาของตนเองในวันนี้ มันจะเป็นเพียงแค่คลื่นลูกเล็กๆ ที่กระเพิ่มในมหาสมุทรอันกว้างไกล เธอจะไปแยแสมันทำไม เข้าใจมั้ย ....

จงสร้างวิสัยทัศน์ให้กว้างไกล จงสร้างความรู้ที่ถูกต้องขึ้นเพื่อให้จิตมันฉลาดที่จะหลบหลีก

4. ผมมีนิสัยที่ว่าเห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองในเรื่องนั้นเรื่องนี้บ้างไม่ได้ พอเห็นคนอื่นเขาโดนชม เราก็อยากเป็นเเบบนั้นบ้าง เเล้วพยายามกลับมาพัฒนาตัวเองเเบบนี้เรียกว่า ริษยาหรือเปล่าครับ เเล้วถ้าเกิดเป็นริษยา ต้องทำอย่างไรช่วยเเนะนำด้วยครับ

ตอบ ความริษยาอาจจะช่วยให้เราก้าวหน้าได้ ด้วยความอยากเด่นอยากดี มันจะเป็นพลังให้ทำทุกสิ่งอย่างเพื่อสำเร็จ แต่มันไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป มันขึ้นอยู่กับว่ามองอย่างไร.... การปฏิบัติธรรม สิ่งที่ควรกระทำก็คือ การสำรวจตนเอง และการสำรวมระวัง การสำรวมนั้นไม่ใช่ว่าเราจะต้องไม่มองอะไรๆ นะ จะมองก็มอง จะเห็นมันก็ต้องเห็น เพราะถ้ามันจำเป็นจะต้องรับรู้รับฟังแล้วล่ะก็ แต่จิตนั้น จงพร้อมที่จะเพาะบ่มความรู้ที่ถูกต้องขึ้นมา อย่างที่ว่า จงมีวิสัยทัศน์ทางจิตตนให้กว้างไกล อย่ามองอยู่แค่ช่วงสั้นๆ จงพยายามสำรวมกาย วาจา และจิตใจ การสำรวมจิตนี้จะต้องพยายามทำให้มาก พยายามมีสติให้มาก พยายามฝึกฝน เธออาจจะใช้วิธีการเดินเข้าไปหาแล้วพิจารณาให้มันขาดก็ได้ เช่น เห็นคนอื่นได้ดี ก็เลยริษยา รู้สึกใช่มั้ยว่ามันริษยา เอ้า เข้าไปหาเลย ไปฟังมันตรงๆ ขณะที่รับรู้ ก็จงพิจารณาไปด้วย ดูอาการของเรานั่นแหล่ะ ดูจิตเราไปด้วยว่าสติแตกมั้ย จะจับเสือก็จะต้องเข้าถ้ำของเสือ จะทำลายกิเลส ก็เดินเข้าไปหามัน ดูมัน สังเกตมัน แล้วหาทางแก้ไขมัน

5. สุดท้ายเเล้วครับ เรื่องการมีสติในชีวิตประจำวัน ถ้าเกิดพยายามมีสติรู้ไปเรื่อยๆ มันจะรู้เเจ้งเองหรือครับ เเล้วอย่างเรื่องการเรียนละครับ เช่น ในขณะที่ฟังสิ่งที่ครูสอน ควรพยายามสติรู้กับการฟังไว้หรือเปล่าครับ เพราะว่าผมเคยรู้จากหนังสือธรรมะบ้างเล่มว่า การมีสติจะทำให้สักเเต่ว่ารู้เเล้วมันจะเรียนไม่รู้เรื่องหรือเปล่าครับ

ตอบ ไม่ต้องไปคิดถึงการรู้แจ้งอะไรหรอก การรู้แจ้งมันไม่ใช่การปิ๊งแบบเห็นภาพในหนังในละคร การรู้แจ้งมันรู้ที่ตัวเอง เข้าใจเอาไว้แต่เนิ่นๆ เสียก่อนก็ดี เพราะมีไม่น้อยเลยที่เข้าใจกันไปเองในเรื่องของการรู้แจ้งว่ามันรู้แจ้งอย่างนั้นอย่างนี้ การปฏิบัติธรรม อย่าไปคิดหวังว่าจะให้รู้แจ้งในตอนเริ่มต้นปฏิบัติ ไม่ต้องไปนั่งมองหาว่าฉันจะรู้แจ้งอะไร อย่าถามเลย แต่ให้ถามว่า เราปฏิบัติเพื่ออะไร เพื่อให้จิตหมดกิเลส เพื่อให้จิตลดพยศ เพื่อให้จิตมันฉลาดมากขึ้นจนทำลายกิเลส รู้จักความโลภ โกรธ และทำลายความหลงเสียได้.... เมื่อเหตุปัจจัยมันพร้อม ผลไม้มันสุกจากต้น เธอจะรู้ได้เอง

ส่วนเรื่องของการเรียน ในขณะที่สอน ก็นั่งฟังเนื้อหาไปสิ มีสติรู้ตัวอยู่เสมอในเวลาฟัง การสักแต่ว่ารู้มันก็อีกเรื่องหนึ่ง เอ้า... เอาอย่างนี้ก็ได้ ถ้าเธอจะซื้อผงซักฟอก เธอไปที่ร้าน เธอเห็นผงซักฟอกแล้ว เธอเห็น เธอรู้ รู้แล้วสักแต่ว่า ถ้าเธอรู้แล้วสักแต่ว่าล่ะก็ เธอจะซื้อมันมั้ย นั่นล่ะ คำตอบ

เธอเรียน เธอฟัง หรือเธออ่าน อ่านแล้วก็ให้รู้สิว่าอะไรคือประโยชน์ อะไรคือความรู้ ไม่ใช่ว่านั่งเรียนแบบสลึมสลือไม่รู้เรื่องรู้ราว พอกลับมาบ้านก็บอกว่า นี่ไง ผมฟังครูสอนแล้วก็สักแต่ว่าไปแล้ว ผมจึงไม่ได้ความรู้อะไรเพิ่มมาเลย

การเรียน ก็คือ การเพิ่มพูนความรู้..... จงแยกแยะให้ถูกว่าการเรียนคืออะไร การเรียนก็คือการเรียน แต่การสักแต่ว่า ก็คือสักแต่ว่าในเรื่องที่มันควรจะสักแต่ว่า อย่างเรื่องความกังวงเรื่องสิวนั่นน่ะ ทำไมไม่สักแต่ว่ากับมันเล่า จะมาสักแต่ว่ากับการเรียนทำไม? หือ? เข้าใจมั้ย

อ่านแล้วขอให้เก็บคำตอบนี้ไว้ ผ่านไปสักพัก กลับมาอ่านใหม่ กลับมาอ่านมันหลังจากที่ได้ผ่านเวลามาช่วงหนึ่งแล้ว เธอจะเข้าใจมากขึ้นทั้งๆ ที่มันเป็นประโยคเดียวกัน ประโยคมันไม่ได้เปลี่ยนหรอก แต่สิ่งที่เปลี่ยนก็คือ ความคิดความอ่านและความคิดเห็น มันจะเป็นคำตอบที่ก่อเป็นความรู้ที่เข้มแข็งมากขึ้นได้

เจริญพร

เมตตากับอุเบกขา

2010-04-27T23:14:00.001+07:00

ถาม.

ดิฉันมีคำถามจะเรียนสอบถามดังนี้ค่ะ

1. ดิฉันเป็นมือใหม่ที่สนใจในการปฏิบัติ และยังมีความสับสนอยู่พอสมควรที่จะเริ่มต้น จะทราบได้อย่างไรคะว่าเราเหมาะกับทางใด หรือว่าควรจะลองไปเรื่อยๆ ปัจจุบันนี้ฝึกสมถะอยู่ค่ะ และก็พยายามเจริญสติด้วยการตามรู้กายไปเท่าที่ระลึกได้ (ส่วนใหญ่ยังเผลออยู่) ไม่ทราบที่ทำอยู่นี้เหมาะสมหรือไม่อย่างไรคะ

2. บางครั้งดิฉันจะหวนรำลึกถึงสิ่งไม่ดีที่เคยกระทำมาในอดีตหรือสมัยที่ยังเด็กอยู่ แม้จะทราบว่าสิ่งที่ผ่านมาแล้ว แก้ไขไม่ได้ ได้แต่ไม่ทำผิดซ้ำ แต่บางเวลามันก็ไปคิดเองค่ะ ทำให้จิตใจไม่ผ่องใส ทำอย่างไรที่จะแก้ไขความคิดเช่นนี้ได้คะ

3. อะไรคือเส้นแบ่งระหว่างความมีเมตตา และ อุเบกขา คะ เวลาใดควรจะช่วยอย่างเต็มที่, ช่วยเท่าที่ทำได้ หรือ วางเฉย หรือ ถือว่าเป็นกรรมของเขา

ตอบ.

1. วิธีการปฏิบัตินั้น ถ้าใช่ ก็จงดูซิว่าทางที่เธอปฏิบัติอยู่นั้นเป็นไปเพื่อการสงบระงับจากการฟุ้งซ่านปรุงแต่งหรือไม่ เป็นไปเพื่อให้กิเลสลดหรือไม่ นี่ืคือจุดหมายของเธอในการเข้ามาศึกษาพุทธศาสนาหรือเปล่าล่ะ เพื่อนิพพาน ซึ่งก็คือหมดกิเลสใช่มั้ย ถ้าใช่ ทางที่เธอเดินอยู่นั้นเป็นไปเพื่อการนี้หรือไม่เล่า ถ้าทางที่เธอปฏิบัติอยู่นั้นช่วยให้กิเลสลดลง ช่วยให้เกิดการสำรวมกาย วาจา ใจ ก็ค่อยๆ อบรมจิตปฏิบัติตามทางนี้ไป ขึ้นมาเจริญวิปัสสนาได้แล้ว เจริญสติให้มาก เริ่มสำรวมกาย วาจา ใจ พิจารณาเข้าสู่ไตรลักษณ์ รู้ตัวทั่วพร้อมอยู่เสมอ เผลอไปบ้างก็ไม่เป็นไร เจริญต่อไปเถิด

2. เมื่อรู้แล้วว่าคิดไปเอง ก็แสดงว่ามีสติเข้ามาทัน เมื่อรู้ทันมันก็จงให้จิตรู้ว่านั่นก็คือสักแต่ว่าความคิด มันมา มันไป เดี๋ยวมา เดี๋ยวก็ไป มันเป็นของมันอย่างนั้น รู้ให้ทัน รู้จักมันให้ทันๆ เพราะมันเคยชินกับการที่จะคิดไปเองมา พยายามรู้ตัวอยู่เสมอ เมื่อรู้ทันการคิดไปเอง ก็ไม่ต้องไปจับยื้อมันนะ แค่รู้ว่ามันมา เหมือนกับเราเจอเพื่อนคนเดิมๆ คนหนึ่ง แล้วก็จากกันไป รู้ แล้วก็วาง รู้ตัวและสั่งสอนจิตในตอนที่พบมันบ่อยๆ เข้าเดี๋ยวมันก็จะลดลงไปเอง

3. หากเธออยากช่วยเหลือผู้ใด ก็จงทำมันภายใต้การไตร่ตรองด้วยสติปัญญา ก็จงทำด้วยจิตที่ปรารถนาจะให้เขาได้รับสิ่งที่ดีที่ถูกต้อง หากเธอเห็นคนเข้ามาขอเงิน 100 บาท ถ้าเธอทำด้วยความเมตตา อยากช่วยให้เขามีความสุขเพราะเธอช่วยได้ ก็จงทำไปตามอัตภาพ แต่ถ้าเธอไม่มีเงินล่ะ จะทำอย่างไร เธอจะต้องพิจารณาไตร่ตรองตามความเหมาะสมและตามความปรารถนาของเธอ และมันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเอามาแบกเอาไว้หลังจากที่ได้ทำหรือไม่ได้ทำมัน เข้าใจมั้ย จงรักษาใจเอาไว้ด้วย ดังนั้น ขอจงไตร่ตรองเสียก่อน แม้หากเธอไม่อาจจะช่วยเหลือเขาได้ มันก็ใช่ที่ที่เธอจะต้องวิตกและให้จิตของตนเผาลนไปพร้อมกับเรื่องนอกตัว

เวลาที่จะช่วยอย่างเต็มที่หรือไม่เต็มที่ หรือตามกำลังของเธอนั้น เธอจะพึงรู้ได้ก็หลังจากที่ได้ไตร่ตรองแล้ว ขอจงไตร่ตรองเสียก่อนแล้วจะได้คำตอบที่เหมาะสมเอง พอจิตได้มีการเรียนรู้และเข้มแข็งขึ้น เธอจะเข้าใจได้เองระหว่างคำว่าเมตตาและอุเบกขาว่ามีขอบเขตแตกต่างกันอย่างไร

บังคับลมหายใจ

2010-04-27T23:05:00.001+07:00

ถาม

ผมมีเรื่องอยากจะสอบถามพระอาจารย์ครับ คือผมเป็นคนที่มีปัญหาในการทำอานาปานสติ ตรงที่ ผมมักจะชอบบังคับลมหายใจครับ เป็นมาเป็น 10 ๆ ปีแล้วทุกครั้งที่จะคิดจะนั่งสมาธิ ร่างกายจะเปลี่ยนจากการหายใจอัตโนมัติมาเป็นบังคับทุกที ผลที่ได้ก็คืออึดอัด หายใจไม่ทั่วท้องตอนนี้ ผมพยายามหาวิธีการมาแก้ ตอนนี้ได้แนวทางว่าลองพิจารณา กายานุสติ คือชำแหละเท้าตัวเอง แล้วพอจิตเริ่มสงบขึ้นผมก็จะสลับมาที่ลมหายใจ ซึ่งก็จะบังคับอยู่ดี

ท่านอาจารย์พอจะมีคำแนะนำ เพื่อที่จะแก้ไขปัญหาของการบังคับลมหายใจมั้ยครับ

ตอบ. พอมันทำมานาน มันก็คล้ายจะกลายเป็นความชินที่จะทำอย่างนั้น ทำใจให้สบายเวลานั่งสมาธิ ไม่ต้องเกร็ง พอเรามีสมาธิ ตั้งสติแล้วกลับมาที่ลมหายใจ ลองทำเหมือนกับว่าเราไม่ได้นั่งสมาธิ ลองทำเหมือนกับว่าเรากำลังนั่งอยู่เฉยๆ แล้วหายใจธรรมดาสิ เพราะปกติแล้วถ้าเราไม่นั่งสมาธิ เราก็ไม่ได้บังคับลมมันใช่มั้ย นั่นล่ะ ทำอย่างนั้นล่ะในเวลาทำสมาธิ จิตน่ะ ก็รู้ลมไปเรื่อยๆ มันเข้าก็ปล่อยให้มันเข้า มันหายใจออก ก็ปล่อยให้มันหายใจออก ไม่ต้องไปจับยึดลมเอาไว้.... พูดง่ายๆ ก็คือ ไม่ต้องไปยึดติดกับลมหายใจมันมาก ปล่อยให้มันหายใจเข้าๆ ออกๆ ไป มันจะหายใจเร็ว หรือหายใจช้าก็ช่างมัน มันเป็นเรื่องของมัน จิตเราก็แค่ตามรู้ไป

หรือ เมื่อเริ่มต้นพอพิจารณากายแล้ว พอจิตสงบ ลืมตาขึ้นแล้วหายใจปกติเหมือนที่ทั่วไปเขาทำกันในตอนที่ไม่ได้นั่งนั่นแหล่ะ หายใจเพื่อหายใจ หายใจเพื่อเอาอากาศเข้าไปเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้เท่านั้น นั่นล่ะ หายใจอย่างนั้นล่ะ รู้ตัวอยู่เสมอเมื่อหายใจเข้าและออก เมื่อรู้สึกสงบจะหลับตาก็เอา เมื่อรู้สึกว่าเริ่มบังคับก็ลืมตาขึ้นมาอีกที

หรือ เริ่มนั่งโดยไม่ต้องตามดูลมหายใจ ไม่ต้องสนใจลมหายใจ สนใจอย่างอื่นแทนไปตลอดการทำสมาธิ จะกลับมาลมหายใจเป็นระยะๆ สัก 10 ครั้ง แล้วค่อยกลับไปที่กายเหมือนเดิมก็ได้

หรือ นั่งแบบไม่ต้องหลับตา นั่งขัดสมาธิเหมือนเดิม แต่ให้ลืมตา หายใจปกติ ตามองอยู่แต่กับอะไรบางอย่างจนจิตมีสมาธิ แทนการหายใจ

ความเคยชินทางกายอย่างนี้แก้ไขไม่ยาก ขอแค่มีสติรู้ตัวตลอดเวลา ความเคยชินจะได้ไม่ส่งผล มันจะส่งผลน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อฝึกเมื่อฝืนมัน ค่อยๆ ปรับเอาเถิด

ดับความโกรธ

2010-04-23T22:40:00.003+07:00

ถาม. ขณะที่มีความโกรธกระทบ เรารู้สภาวะนั้นแล้ว มีความคิดเข้ากระทบต่อว่าทุกอย่างไม่เที่ยงแต่ดูเหมือนได้แต่หลอกตัวเองยังมีตะกอนความโกรธยังเหลืออยู่ที่คอยหาโอกาสโผล่ มาทางทำ ตอบโต้ เพี่อความสะใจ จะถือว่าเป็นปัญญาหรือว่าฟุ้งซ่านครับ แล้วในกรณีที่ฟุ้งซ่านเราจะทำอย่างไรกับสภาวะนั้นๆ เมื่อก่อนเป้าหมายผมคือการดับความโกรธ ความฟุ้งซ่าน ครับ แต่ตอนนี้เหมือนกับยอมรับ แต่ไม่ได้ยอมแพ้นะครับ แต่กำลังหาทางรับมือ ขณะที่พิมพ์ก้อรู้นะครับ ว่าหลงไปบ้างแต่ยังไม่เห็นโทษความร้ายแรงของความหลง ยิ่งความสนุกสนานเพลิดเพลินกับกีฬาที่เราชอบยิ่งหลงจนลืมโลกไปเลยครับ แต่ยังไม่เห็นโทษ เห็นทุกข์ขณะจิตที่มีความเพลิน รบกวนท่านช่วย ชี้แนะด้วยครับ

ตอบ. ยังไม่เข้าใจคำถามนัก ค่อยๆ ชี้แจงรายละเอียดอีกสักนิด แยกแยะอารมณ์ซิ หลงอย่างไร ตอบโต้ ตอบอย่างไร สะใจ สะใจอย่างไร ฟุ้งซ่านอย่างไร สนุกสนานกับกีฬาอย่างไร เพลิดเพลินอย่างไร ค่อยๆ ชี้แจง ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ อธิบายทีละส่วนๆ เวลายังมีอีก

อิจฉา ริษยา ทําอย่างไรดี

2010-04-23T22:40:00.001+07:00

ถาม

พระอาจารย์คะ หนูก็ยังไม่สามารถชนะใจตัวเองได้สักที ใจมันไม่แกร่งพอ ทั้งความขี้เกียจ และความโกรธ เกลียด อิจฉาริษยา ใจมันเกลียดคนคนนี้เหลือเกินค่ะ ทำยังไงดีจะตัดความเกลียดออกไปได้คะ มันเหมือนตัวกระตุ้นตลอดเวลา ขนาดไม่เจอแต่แค่มีคนที่เรารู้จักไปใกล้ๆกับคนคนนี้ เราก็ยังนึกเกลียดมาต่อที่ใจเราได้ มันเกลียดชนิดที่ว่าไม่อยากให้คนคนนี้ได้ดี ไม่อยากให้สิ่งดีๆเข้าไปในชีวิตของเขา

หนูทราบว่าการคิดแบบนี้มันไม่ดี แล้วมันจะแก้ยังไงดีคะ มันทำใจไม่ได้ มองหาข้อดีของเขา เราก็โคตรเกลียดเลย ไม่อยากเห็นความดีของคนคนนี้ ทำยังไงดีคะ

ตอบ ทุกๆ ครั้งขอให้แผ่เมตตา ทุกๆ ครั้งที่จิตมีความโกรธ เกลียด ก็จงแผ่เมตตาให้เขาเสีย ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่คนอื่น เข้าใจมั้ย ปัญหามันอยู่ที่จิตของตนทั้งนั้น แผ่เมตตาเสีย นั่นแหล่ะ

ท่านภิกขุโยท่านติดกิจนิมนต์ครึ่งเดือน

2010-04-14T22:55:00.001+07:00

เรียนท่านผู้เยี่ยมชม BLOG

เนื่องจากอาจารย์ท่านติดกิจนิมนต์วิปัสสนากรรมฐานหลายสัปดาห์ หลังสงกรานต์ ประมาณวันที่ 16 ท่านจึงจะกลับ ท่านที่ฝากคําถามเอาไว้แล้ว และหากท่านใดที่มีข้อสงสัย ให้ส่งคําถามมาที่ agaaligo@gmail.com นะครับ เมื่อท่านได้กลับมาแล้ว จะให้อาจารย์ตอบให้ครับ

อนุโมทนา และขออภัยมาในความไม่สะดวกครับ

/ผู้ดูแลบล็อก

บุญคือจรวด บาปคืออุกาบาต

2010-04-08T10:08:00.000+07:00

ถาม.

โยมเคยไปศึกษาธรรมะที่วัดแห่งหนึ่ง เคยบวชผ้าขาวเจ้าค่ะ ไม่ขอเอ่ยชื่อวัดนะเจ้าคะ ที่นี่สอนมาว่าเราทำบุญให้มากๆ เพื่อให้ลดบาป โดยบอกว่าบุญก็เหมือนกับการที่เรานั่งจรวด และบาปก็คืออุกาบาตที่วิ่งตามมาชน เราทำบุญมากขึ้น จรวดก็จะวิ่งเร็วขึ้น โยมนึกสงสัยในตอนนี้ ในตอนนั้นไม่สงสัยเพราะโยมคิดว่าสิ่งที่โยมฟังมานั่นน่าฟังที่สุด แต่มาวันนี้โยมเกิดความสงสัย อาจจะมาจากการที่โยมเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น โยมได้อ่านหนังสือของอาจารย์ภิกขุโยหลายทุกเล่ม แต่ก็ยังอ่านไม่จบนะเจ้าคะ โยมรู้สึกสงสัยว่าการที่สอนโดยเปรียบเทียบบุญคือการนั่งจรวด และการทำบุญมากขึ้นก็คือการทำให้จรวดวิ่งเร็วขึ้นจนอุกาบาตตามไม่ทัน อย่างนี้เป็นคำสอนของพุทธศาสนาหรือไม่คะ แล้วอย่างนี้ เราไม่เท่ากับว่าเราจะต้องวิ่งหนีบาปไปเรื่อยๆ หรือคะ ไม่มีวิธีการพ้นบาปหรือคะ

ตอบ

เอ้า.... ก็แล้วจะไปนั่งจรวดมันทำไมเล่า?

ลงมาจากจรวด แล้วจงเริ่มสร้างเหตุให้กิเลสหมดไม่ดีกว่ารึ

ผมอยากจะฝึกอภิญญา

2010-03-25T23:04:00.001+07:00

ถาม. โยมอยากฝึกอภิญญาเพื่อเป็นการพิสูจน์ทางจิต และเป็นการส่งเสริมด้านสมาธิ อยากให้ท่านอาจารย์ช่วยแนะนำ กระผมทราบดีว่าท่านอาจารย์อาจจะไม่แนะนำให้เล่นทางนี้ แต่ถ้าโยมอยากจะฝึกเพื่อจุดมุ่งหมายบางอย่าง โยมสามารถฝึกได้หรือไม่และจะฝึกอย่างไร

ตอบ. ยังไงก็ขอให้ผ่านโสดาบันไปเสียก่อนเถอะแล้วค่อยว่ากัน กิเลสบางตัวถูกหั่นออกไป แม้จะไม่ทำให้จิตเป็นประภัสสร แต่ก็จะช่วยให้ซัดส่ายน้อยลง ถ้ายังอยากจะฝึกอยู่อีกนะ

อานาปนสติที่ได้ผล ยังคงใช้กิเลสเป็นตัววัดหรือเปล่า

2010-03-23T15:52:00.001+07:00

ถาม การปฎิบัติอานาปนสติที่ได้ผล ยังคงใช้กิเลสเป็นตัววัดหรือเปล่าครับ หลักการที่ถูกต้องเป็นอย่างไรครับ ต่างกับสมาธิพราหมณ์อย่างไรครับ

ตอบ

ผล คือ อะไร... อยากได้อะไรเป็น “ผล” ล่ะ?

ถ้า “ผล” คือ สมาธิที่สงบขึ้น.... งั้นก็ต้องเอาความสงบมาวัด

ถ้า “ผล” คือ ความสามารถในการหยั่งรู้ งั้นก็ต้องถามดูว่าเริ่มรู้บ้างหรือยัง

แต่ถ้าผลคือความสิ้นไปของกิเลส งั้นก็ต้องอาศัยความสิ้นไปของกิเลสเป็นตัววัดอยู่เช่นกัน....

ส่วนสมาธิของลัทธิอื่นนั้นก็เป็นไปตามทางของเขา หาใช่สิ่งที่ควรสนใจเพื่อให้กิเลสลดไม่

ทานอาหารเจหรือมังสวิรัตินั้น สามารถทำให้ไปสู่สวรรค์นิพพานได้หรือไม่ครับ

2010-03-23T15:45:00.002+07:00

ถาม คราวก่อนผมได้ถามท่านเกี่ยวกับเรื่องการบูชาองค์เทพไปแล้ว ปัจจุบันนี้ผมก็ไม่ได้เข้าไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นแล้ว

ซึ่งปกติก็จะไปสนทนาถามปัญหาอยู่บ่อย ๆ แต่ยิ่งถามก็ยิ่งหมกมุ่นเจอแต่ปัญหาที่แก้ไม่ตก ผมอยากถามท่านว่า การรับประทานอาหารเจหรือมังสวิรัตินั้น สามารถทำให้ไปสู่สวรรค์นิพพานได้หรือไม่ครับ แล้วการที่เราทานเนื้อสัตว์อยู่ทุกวัน มันเป็นบาปหรือเปล่าครับ (เรื่องนี้เป็นก็เป็นปัญหาที่ถกเถียงกันมานาน แต่ผมดูแล้ว ไม่ทำให้เป็นไปเพื่อการหลุดพ้นเลย ปัจจุบันผมก็ทานทุกวันพระและวันสำคัญอยู่นะครับ) ผมอยากให้ท่านอาจารย์ช่วยชี้แนะแนวทางที่ถูกต้องให้ด้วยนะครับ

ตอบ

เราไม่แนะนำให้เอาสวรรค์ไปรวมกับนิพพาน สวรรค์ก็คือสวรรค์ บัดนี้หากจิตเธอเป็นสุข นี่ก็นับว่าเป็นสวรรค์ได้ แต่นิพพานนั้นคือไม่มีกิเลส ไม่มีเหตุให้ต้องเกิดเป็นกิเลส ซึ่งหาจะต้องหาเหตุให้ได้เสพสุขอีก หรือจะต้องมีตัวมีตนเข้าไปเสพสุขอีก ดังนั้น การทานอาหารเจหรือมังสะวิรัติสามารถเป็นเหตุให้เธอมีสุขภาพที่ดี ขับถ่ายคล่อง ผิวพรรณเปล่งปลั่งเพราะจิตที่ไม่คิดเบียดเบียนได้ เหตุอันนี้อาจพาให้ผู้รับประทานมีความสุขสู่สวรรค์ได้ แต่แล้วด้วยเหตุอันเดียวกันนี้ พิจารณาด้วยเหตุและผลซิ มันพาให้ตัวตนหรืออุปาทานหรือความยึดมั่นถือมั่นในของๆ กูมันหมดได้หรือไม่ ถ้าอยากสุขภาพดีก็ทานผัก เหตุมาอย่างนี้ ผลก็ออกมาอย่างนี้ มันก็ถูกของมันแล้ว แต่ถ้าอยากสิ้นกิเลสล่ะก็ เราทานผักแล้วมันสิ้นกิเลสอย่างถาวรได้หรือ ทานผักแล้วความเป็นเจ้าของในตัวตนในรสชาดของตนมันหมดไปบ้างมั้ยล่ะ?

การทานอาหารที่ไม่เป็นบาป ก็คือ จงทานอย่างพระทาน ทานด้วยความว่าง ทานเพื่อบำรุงร่างกาย หาใช่ทานเพื่อบำรุงกิเลส เมื่อรับอาหารมา จงพิจารณาอาหารนั้นเพื่อให้รู้ตัวว่าเธอทานอาหารเพื่ออะไร เราเองไม่แนะนำให้หาข้อสรุปใดๆ ว่าบาปหรือไม่บาป และไม่ว่าเราทั้งหลายจะทานเนื้อสัตว์หรือแม้แต่ทานมังสะวิรัติก็ตาม หรือจะทานแค่น้ำข้าวก็ตาม หรือทานแค่ผลหมากรากไม้ก็ตาม ถ้าเธอทานด้วยความว่างอย่างพระ ทานเพื่อบำรุงร่างกาย เพื่อให้อยู่ปฏิบัติต่อไปได้ เพื่อให้รู้และแจ้งแก่ใจว่าแท้จริงแล้วเราทานก็เพื่อให้ดํารงชีวิตอยู่ได้ ด้วยเหตุซึ่งก็คือการปฏิบัติอย่างนี้ มันจึงเป็นไปเพื่อให้กิเลสลด เพื่อนิพพาน เพื่อความว่าง หาใช่เพื่อบำรุงกิเลสไม่

หากเธอนำเนื้อสัตว์มาถวายเพลพระ แล้วพระฉันอย่างเอร็ดอร่อย เธอว่าพระจะบาปมั้ยล่ะ แล้วมันจะชิ่งบาปไปโดนเธอด้วยมั้ย หือ? ถ้าหากเราท่านทั้งหลายเอาแต่คิดปรุงแต่งชิ่งกันไปชิ่งกันมาเป็นทอดๆ อย่างนี้ มันก็รังแต่จะพาให้ล่องเรือไปไกลจนจับจุดไม่ถูก.... ผู้ปฏิบัติธรรมนั้นไม่ต้องคิดหาคำตอบให้ได้ในทุกๆ เรื่องในขณะที่กำลังแล่นเรือก็ได้.... เรื่องธรรมะนั้นมันต้องวกกลับมาดูที่จิตเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องดูว่าโลกภายนอกเขาว่ากันอย่างไร โลกภายนอกเขาว่าบาป บางคนเขาก็ว่าไม่บาป เขาจะว่าอย่างไรนั่นก็แล้วแต่ความคิดเห็นของเขา นั่นมันภายนอก ซึ่งท้ายที่สุดแล้ว มันออกนอกตัวทั้งนั้น มันก็แต่จิตเท่านั้น จิตนี่แหล่ะ ถามตัวเองอยู่เสมอๆ มันร่มเย็นจากกิเลสบ้างหรือยัง

เวลาผ่านไป เมื่อเรือเทียบท่าแล้ว เมื่อเรือมองเห็นฝั่งแล้ว ก็จะรู้คำตอบของคำถามเหล่านี้ได้เอง

คำถาม กับการสนองตัณหา

2010-03-13T22:18:00.001+07:00

ถาม ทุกคำถามที่พยายามเค้นมันสนองตัณหาข้าพเจ้าเอง ใช่ไหมครับ

ตอบ

คําตอบของคําถามเหล่านั้นมันพาให้กิเลสลด มันพาให้จิตลดพยศหรือเปล่าล่ะ

คําถามบางอย่างควรค้นหาคําตอบเพราะมันจําเป็นต่อการหลุดพ้น

แต่บางคําถาม ไม่สมควรหาคําตอบเพราะมันไม่มีประโยชน์ต่อการหลุดพ้น

ถ้าคําถามบางคําถาม มันเป็นไปเพื่อการหลุดพ้น เพื่อการยุติวัฏสงสาร

เพื่อทําลายตัณหาล่ะก็ ถ้าเป็นเรา เราก็เลือกที่จะอาศัยตัณหาเพื่อทําลายตัณหา

การสะเดาะเคราะห์กรรม ผลของการทำพิธีคืออะไร

2010-03-08T17:14:00.002+07:00

ถาม การสะเดาะเคราะห์กรรม ผลของการทำพิธีคืออะไร

ตอบ

เราทั้งหลายเลือกที่จะไปทำกิจอย่างนั้นก็เพราะอะไรเล่า เพราะอยากจะให้ความทุกข์กายทุกข์ใจมันหมดไปใช่มั้ย อยากจะให้สิ่งที่ฉันได้ประสบในตอนนี้มันหมดไปใช่มั้ย และเพื่อให้สบายใจมากขึ้นที่อย่างน้อยฉันก็ได้ทำแล้ว ทำแล้วมันก็สบายใจมากขึ้นใช่มั้ยล่ะ... แต่ลองพิจารณาซิ เอาเข้าจริงๆ แล้วมันหายในแบบที่มันหมดเหตุหรือมันแค่เงียบเฉยไปแค่พักเดียว หือ

กรรมคือการกระทำ วิบากคือผลของการกระทำ.... กรรมบางอย่างเป็นกรรมดี มันย่อมส่งผลดีกลับมา กรรมบางอย่าง เราไม่ปราถนาผลเพราะอาจจะเผลอหรือจงใจไปทำเอาไว้ พอผลที่ไม่ดีมันดูเหมือนจะคืนกลับมา ที่นี้ล่ะ ดันอยากจะไปสลายหรือสะเดาะห์มัน มันเป็นการประพฤติตนอยู่ภายใต้ความไม่รู้ ดูสิ ภายใต้ความไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ ไม่รู้อะไรเลย รู้อยู่อย่างเดียวว่า “กูไม่อยากได้” เอาล่ะนะ กิเลสตัณหานำหน้าออกมาแล้วนะ แล้วด้วยความไม่อยากได้ มันก็พาให้คิดหาหนทางภายใต้ความไม่รู้อย่างนี้ มันก็พาไปทำโน่นทำนี่ที่คิดว่าทำแล้วมันจะหาย นั่นไง ไปทำพิธีสลายกรรมสลายกูโดยหวังว่าสิ่งที่กูไม่อยากได้มันจะไม่เกิดกับกูอีก ดูดีๆ สิ เวลาเธอไปทำน่ะ ถามจริงๆ เถอะ ต้นเหตุที่แท้จริงมันยังอยู่มั้ย?? เข้าใจมั้ยที่เราพูดอย่างนี้... ถ้าไม่เข้าใจ ลองฟังเรื่องนี้...

พระองคุลีมาลน่ะ ก่อนที่ท่านบวช ท่านเป็นโจรฆ่าคนมามากมายใช่มั้ย ตอนที่ท่านปฏิบัติธรรม ท่านก็โดนรุมเร้าด้วยภาพของการฆ่า ภาพของคนที่ตายมาทวงชีวิต รุมเร้าจนแทบคลั่ง ในตอนนั้นน่ะพระองคุลีมาลไปเข้าพิธีสลายกรรมอย่างนั้นหรือไง หือ? เอ้า... สมมตินะ สมมติว่าพระองคุลีมาลไปเข้าพิธีสลายกรรมมาจริงๆ แบบในสมัยนี้ พระองคุลีมาลเห็นป้ายข้างถนนเขียนว่า “สะเดาะห์เคราะห์กรรมกับหลวงพ่อป๋อ” แล้วพระองคุลีมาลก็ไปเข้ามา พอกลับมาที่กุฏิ ท่านรู้สึกดีขึ้น เอ้อ ดีขึ้นจริงๆ สักอีกไม่กี่นาที ความอิ่มเอิบใจของการที่ได้ไปทำพิธีมามันเริ่มหมดอิทธิพลลงเรื่อยๆ และแล้ว ภาพของการฆ่า ภาพของคนตายก็กลับมารุมเร้าอีก ถามจริงๆ เถอะ อย่างนี้เธอจะทำอย่างไรถ้าเธอเป็นพระองคุลีมาล? เข้าใจหรือยัง

นี่อย่างไร.... ระดับปัญญาของสัตว์น่ะมีไม่เท่ากัน บางพิธีกรรมพิธีการก็ดูเหมือนจะยังจำเป็นสำหรับหมู่สัตว์บางพวกบางกลุ่มที่ยังคงจะต้องใช้สิ่งเหล่านี้ในการดับทุกข์ แต่บางคน บางพวก อาจจะเกิดข้อสงสัยและคิดหาหนทางเดินไปสู่การดับทุกข์ที่มันจริงที่สุด นี่ไง คือ สิ่งที่ต่างกันของหมู่สัตว์ มันต่างกันตรงที่ปัญญา ดังนั้น เราเคยบอกเอาไว้แล้วไงว่า บางครั้งถ้าเธอมีปัญญา จงหลุดพ้นไปเสียเถิด ไม่ต้องเข้าไปศึกษาหรือเข้าไปร่วมพิธีกรรมที่มีไว้เพื่อบัวเหล่าอื่นก็ได้ พยายามเรียนเพื่อเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ เพื่อเข้าสู่ความเป็นอรหันต์ให้ได้ทุกๆ วัน สอนจิต อบรมจิตอยู่เสมอ มันไม่เหลือวิสัย

ทําไมเราถึงไม่เผยแผ่พุทธศาสนาที่ถูกต้องออกไป

2010-03-08T17:04:00.003+07:00

ถาม ทำไมเราถึงไม่เผยแผ่ศาสนาพุทธที่ถูกต้องกันออกไป ทำไมเวลาที่เราเห็นการปฏิบัติตนอย่างงมงาย เช่น การทำพิธีอะไรบางอย่าง หรือพิธีกรรมพิธีการบางอย่างที่เห็นอย่างชัดแจ้งว่าเป็นมิจฉาทิฏฐิหรือก็เป็นความคิดเห็นที่ผิด อย่างเช่น การทำพิธีบางอย่างโดยการนำของพระสงฆ์บ้าง แต่ก็ยังไม่มีใครทำอะไร และก็บอกว่านี่คือพุทธศาสนา ในกรณีอย่างนี้และในฐานะที่เราเป็นชาวพุทธ เราควรจะทำอย่างไรเพื่อที่จะเผยแผ่พุทธศาสนา เผยแผ่คำสอนที่ถูกต้องออกไป

ตอบ เราต้องเข้าใจว่าพิธีกรรมบางอย่างนั้นล้วนแล้วแต่มีจุดมุ่งหมายเพื่อการใดก็การหนึ่ง แต่การนั้นจะสอดคล้องกับจุดหมายของพุทธศาสนาหรือเปล่านั้น จะต้องนำมาพิจารณา เพราะพิธีกรรมพิธีการบางอย่างที่เกิดขึ้นในสังคมๆ นั้น เกิดขึ้นในหมู่พวกๆ นั้น หรือเกิดขึ้นเฉพาะกลุ่มๆ นั้น มันอาจจะยังจำเป็นสำหรับพวกเขาอยู่ แต่ถ้าเราพิจารณาดูแล้วว่ากิจกรรมอย่างนั้นไม่จำเป็นและไม่มีประโยชน์ต่อการปฏิบัติของเรา ก็ควรที่จะวางเฉยและเดินหน้าค้นหาหนทางปฏิบัติธรรมต่อไป... เพราะเรื่องของการปฏิบัติธรรม เรื่องของการหลุดพ้น เรื่องของการยุติวัฏสงสารนั้นมันไม่ได้อยู่ที่สังคมภายนอกว่าเขาทำอะไรกันอยู่ แต่มันอยู่ที่จิตของเรานั้นยังคิดเห็นผิดอยู่หรือเปล่า

จะว่าไปแล้ว พูดง่ายๆ เลยก็คือ บางครั้ง เราเองก็ไม่จำเป็นที่จะต้องดิ้นรนไปกับกิจกรรมหรือพิธีกรรมพิธีการทั้งหลาย ใครสร้างเหตุอะไรไว้ ผลที่ได้ก็ย่อมได้กลับมาอย่างนั้น ใครสร้างเหตุที่พาให้เกิดความโลภโดยไม่รู้ตัว หรือพาให้หลงโดยไม่รู้ตัว ผลที่ได้ก็ยังคือความหลงอยู่นั่นเอง ดังนั้น เหตุสร้างไว้อย่างไร มันก็ส่งผลออกมาอย่างนั้นอยู่แล้ว สิ่งต่างๆ ที่มีปรากฏขึ้นมาในวันนี้ ในวันนี้ที่พวกเขาทำกิจต่างๆ กันอย่างหลงงมงายก็ดี การที่คนกลุ่มนั้นกำลังยึดถืออะไรบางอย่างกันอย่างงมงายก็ดี นั่นก็เป็นเพราะเหตุคือพวกเขาไม่ได้คิดสร้างเหตุให้เกิดปัญญาเห็นแจ้งมิใช่หรือ นั่นก็เป็นเพราะว่าพวกเขาอาจจะยังค้นหาไม่พบ หรือยังไม่ได้ถูกสะกิดแรงๆ ก็เป็นได้ ดังนั้น นั่นเป็นเรื่องของพวกเขา เราพักเอาไว้ก่อน

ส่วนการเผยแผ่หนทางที่นำไปสู่การดับทุกข์ หรือวิธีการว่ายน้ำ ก่อนอื่น เธอจะต้องว่ายน้ำให้ได้เสียก่อน เมื่อว่ายน้ำเป็นแล้วจึงแสดงวิธีการว่ายน้ำหรือร่วมยืนยันถึงวิธีการว่ายน้ำในวิธีต่างๆ หลายๆ จริตนิสัยการฝึกว่ายน้ำ เพื่อที่จะได้แนะนำวิธีการว่ายน้ำให้ผู้อื่นได้ว่ายเป็นต่อไป....

แต่ถ้าหากเธอว่ายน้ำไม่เป็น ยังไม่เห็นขอบสระ การชี้แจง การอธิบายก็อาจจะทำได้ไม่เต็มที่ เพราะแสดงให้เห็นไม่ได้ คำว่า การแสดงให้เห็นนั้นไม่ใช่ว่าจะต้องออกท่าทางให้ดู แต่แค่ชี้แจงด้วยเหตุและผลที่แยบคายเพื่อให้ผู้รับฟังเกิดปัญญา อย่างหากเกิดวันใดวันหนึ่ง เธอได้พบใครสักคนหนึ่งที่กำลังอาบน้ำในแม่น้ำโดยเชื่อว่านี่คือการล้างบาป เธอเข้าไปชี้แจงให้เข้าใจ แต่หากเขาไม่ฟัง นั่นก็เรื่องของเขา มันไม่ใช่เรื่องของเราแล้ว.....

แต่ถ้าหากว่าเธอนั้นไม่เข้มแข็งในความคิดเห็นที่ถูกต้อง เมื่อเธอเข้าไปถามชายคนนั้นที่อาบน้ำในแม่น้ำ เธออาจจะถูกเขาชวนให้มาอาบเพื่อล้างบาปด้วยกัน ถ้าหากตัวเธอนั้นยังเต็มไปด้วยความสงสัยและยังมองไม่เห็นของบสระ ยังมองไม่เห็นทุกข์ ยังไม่เห็นสมุทัย ยังไม่เห็นอริยสัจจ์ เดี๋ยวก็เบ้ตามๆ กันไปจนแตกดับเสียโอกาสไปอีกชีวิตนึง หรือพอเห็นหลายๆ คนเริ่มทำตามๆ กันอย่างนั้น เดี๋ยวก็เฮกันไปเป็นกลุ่มเป็นหมู่โดยปราศจากการไตร่ตรอง...

ดังนั้น ต่อให้คนเกือบค่อนประเทศเฮกันไปลงอาบน้ำในแม่น้ำสายหนึ่งเพราะเชื่อว่ามันจะช่วยให้หายบาปได้ ถ้าหากเธอมีปัญญาหลุดพ้นได้ มันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเอนเอียงไปตามพวกเขาหรือไปฉุดให้พวกเขาขึ้นมาทั้งหมดทุกๆ คนก็ได้ พวกเขาจะขึ้นมาเองถ้าพวกเขาพร้อม

และในการชี้แจงและอธิบายเรื่องเหล่านี้อาจจะเกินกำลังในการเปลี่ยนความคิดเห็น บางคนบางหมู่มีความเหนียวแน่นในความคิดเห็นเหลือเกินจนยากที่จะอธิบาย บางคนบางหมู่ก็มีอายุมาก อายุมากขึ้นก็เกทับผู้ที่มีอายุน้อยบ้าง บ้างก็มีพวกพ้องที่คิดเห็นไปในทางเดียวกันจนทิฏฐิมานะสูงและเหลือวิสัยที่จะเรียกให้หันกลับมาฟังได้ ดังนั้น ในการเผยแผ่คำสอนของพุทธศาสนา เมื่อพูดอธิบายหรือเทศน์ออกไป ผู้ที่ไม่พร้อมฟังและยังใคร่ที่จะยึดมั่นอยู่อย่างเดิมจึงเอามืออุดหูและเดินจากไป ก็เหลือแต่ผู้ที่พร้อมที่จะศึกษาและพร้อมที่จะฟัง เหลืออยู่ก็แต่ผู้ที่มีความสงสัยใคร่รู้ พวกเขาเหล่านี้เปรียบเสมือนบัวที่ปริ่มน้ำ พวกเขาเหล่านี้พร้อมเปิดใจรับฟังและรับไปพิจารณาค้นหาคำตอบที่สูงขึ้นไปเพื่อยุติการเวียนว่ายเวียนเกิด

ในฐานะของผู้ปฏิบัติ หากเธอได้พบกับความสุขอันเกิดจากจิตที่ลดพยศแล้ว เธออยากให้คนอื่นๆ เข้ามาปฏิบัติด้วย อยากให้คนอื่นๆ ที่เดินอยู่ตามถนน อยากให้คนอื่นๆ ที่เขากินเหล้าเมายา อยากให้คนอื่นๆ ที่เขาปล่อยเวลาไปวันๆ กับการเที่ยวเตร็ดเตร่และใช้ชีวิตไปตามเรื่องตามราว เธอมองออกไปข้างนอกสิ มองไปยังเขาเหล่านั้น เธอเห็นเพื่อนร่วมโลกกำลังประมาทอยู่อย่างนั้น เธอเกิดความสังเวชและเวทนา ความปราถนาที่จะให้คนอื่นๆ เข้ามาในทางแห่งการดับทุกข์นี้ก็อาจจะเกิดความรู้สึกที่ว่าฉันอยากนำพาให้เขาพ้นจากทุกข์บ้าง..... ความรู้สึกอย่างนี้มันเกิดขึ้นได้

แต่เธอเอ๋ย.... เธอจงมองดูเพื่อนร่วมโลกทั้งหลาย ตั้งสติแล้วกำหนดจิตให้มีสมาธิแน่วแน่ เธอจะหยั่งได้ถึงสิ่งที่เป็นกำแพงที่ขวางกั้นดั่งเช่นที่พระพุทธเจ้าได้หยั่งถึง ลองบอกซิ ถ้าหากเพื่อนร่วมทุกข์สุขเหล่านั้นไม่ถึงพร้อมด้วยตัวของพวกเขาเอง

ดูสิ พิจารณา เธอจะพบว่าสิ่งที่เธอควรกระทำเป็นอันดับแรกในฐานะชาวพุทธก็คือ จงสัมผัสรสหวานของส้มผลหนึ่งโดยการกินส้มผลนั้นเข้าไป สัมผัสรสชาติของมันให้รู้ว่าเป็นอย่างไร จากนั้นแล้วค่อยยื่นผลส้มเหล่านั้นให้เพื่อนร่วมโลกต่อไป

ขออนุโมทนาแด่ผู้แสวงหาทางหลุดพ้น

หลุดพ้นไปเสียเถิด

2010-02-27T14:32:00.004+07:00

ถาม ผมไปสถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกได้ว่าเป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนาของประเทศ ผมพบพระกำลังเทศน์ออกลำโพง ผมจึงเข้าไปฟัง แต่พอได้ยินสิ่งที่พระท่านเทศน์นั้นพูดว่า “คนเราต้องทำบุญด้วยเงินที่มากๆ” และก็ยกเรื่องเศรษฐีคนหนึ่งที่มีเงินเยอะขึ้นมา และก็เอ่ยชื่อวัดแห่งหนึ่งขึ้นมาและพูดว่าวัดแห่งนี้ต่อไปจะมีคนเข้าไปทำบุญมากขึ้น ซึ่งวัดแห่งนี้ก็เป็นวัดชื่อดังที่จะเน้นการทำบุญที่ต้องใช้เงินเยอะเป็นหลักจากที่ผมเคยอ่านมา ผมจึงสงสัยว่าในสถานที่ที่เรียกว่าเป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนาของประเทศไทย แต่ไม่ได้พูดเรื่องคำสอนของพระพุทธเจ้าเลย และกลับพูดเรื่องของการชักชวนให้ทำบุญด้วยเงินที่มากอย่างนี้

ตอบ

คำถามนี้คือคำถามอย่างไรนี่ก็ยังงงอยู่ แต่ไม่เป็นไร ขอให้เธอเข้าใจว่า แก่นแท้ของพุทธศาสนานั้นคืออะไร เมื่อเราเห็นแก่นแท้ และเห็นจุดมุ่งหมายของการศึกษาพระพุทธศาสนาแล้ว เราก็เดินและปฏิบัติตนไปตามมรรค เดินไปเพื่อสู่การหลุดพ้น เพื่อสิ้นวัฏสงสาร ส่วนการปฏิบัติตนของบุคคลต่างๆ ที่ไม่ได้พาไปเพื่อการนี้นั้น จะบอกว่าพวกเขาผิดก็คงจะหาเกณฑ์มาวัด แต่แล้วเกณฑ์นั้นคืออะไรล่ะ แต่จะบอกว่าพวกเขาพูดถูกต้องมันก็เท่านั้นแหล่ะ เอาแค่ว่า ให้เธอดูที่ความคิดเห็นสิ ความคิดเห็นของพวกเขาเหล่านั้นไม่ได้เป็นไปเพื่อการหลุดพ้น ดังนั้น ถ้าบุคคลยังมองไม่เห็นภัยในวัฏสงสาร ก็ย่อมที่จะออกมาในรูปแบบอย่างนี้ แม้จะเป็นพระ เป็นแม้แต่เป็นฆราวาส สุดท้ายถ้าความคิดเห็นยังไม่เป็นไปเพื่อการหลุดพ้น มันก็ต้องออกมาวนเวียนแบบหลงๆ อยู่เหมือนเดิม

ดังนั้น การที่จะมีความคิดเห็นที่ถูกต้องได้นั้น มันไม่ได้อยู่ที่พระพุทธเจ้า หรืออยู่ที่พระอริยะสงฆ์รูปใด แต่อยู่ที่พวกเขาเองทั้งนั้น ถ้าพวกเขายังมองไม่เห็น แม้เป็นพระที่มีพรรษามาก็ตาม สุดท้ายก็ยังคงเวียนว่ายเวียนเกิดอยู่ ดูให้ดี พิจารณาให้ดี เราไม่ได้กล่าวหาผู้ใด แต่ในเมื่อถ้าเนื้อผ้ามันดี เราก็ต้องว่าแพง ถ้าเนื้อผ้าไม่ดี ผ้าขาดง่าย มันก็ต้องราคาถูก มันเป็นเหตุและผลของมันอยู่ ซึ่งถ้าคนเรายังคิดเห็นไม่ถูกต้องอย่างนี้ นี่แหล่ะคือความหลง เมื่อมันหลง มันจึงเลือกเดิน และเลือกปฏิบัติตนในทางที่ไม่พาให้ทุกข์ดับอย่างถาวร ทุกข์ยังเกิด ยังคงมีการเกิดกันอยู่ เพราะพวกเขาไม่ได้สร้างเหตุให้ทุกข์ดับ....

ดังนั้น การปฏิบัติธรรม มันจึงต้องหลับตา และหันมาดูที่จิตตน ให้จิตตนเห็นแจ้งเท่านั้นพอ กันโลกภายนอกออกไป พูดง่ายๆ ก็คือ หลุดพ้นไปเสียถ้าหลุดพ้นได้ อยู่ทางโลก รับรู้ทางโลกให้มันพอเหมาะพอสม พอที่จะเป็นความรู้ที่จะใช้ในการทำลายกิเลส แล้วหลุดพ้นไปเสีย หากวันหนึ่งเธอลอยลำแล้ว เธอจะไม่มากรีดแทงกับเรื่องเหล่านี้ เพราะเรื่องเหล่านี้มันเป็นของมันอย่างนั้น เวลาผ่านไป ความผิดเพี้ยนย่อมเกิด มันเป็นเรื่องปกติ ดังนั้น จงหมั่นดูแลจิตตน ตั้งสติ แล้วจงเห็นแจ้งไปเสีย แตะขอบสระ ถึงพร้อมโสดาบันเป็นอย่างต่ำ แล้วลอยลำไปเสีย ไม่ต้องเสี่ยงตกอบายเพราะความคิดเห็นผิดเช่นนี้อีก ขอจงเป็นไปเพื่อการนี้เถิด....

เรื่องนี้ ดูๆ ไปแล้วมันอาจจะดูน่าเสียดายที่มีโอกาสพบพระพุทธศาสนา หรือดูแล้วมันน่าจะทําให้ถูกทางถูกต้อง แต่นี่ก็เรื่องมันเป็นของมันอย่างนั้น ไม่ใช่เฉพาะสังคมของประเทศนี้เท่านั้น พระพุทธศาสนาไม่ได้สอนมองที่อื่น แต่สอนให้รู้ตน และเป็นปัจจัตตังเท่านั้น ใครปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบก็ย่อมได้ผลอันนั้น ใครทำกรรมมาอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นกายกรรม มโนกรรม หรือวจีกรรม วิบากมันก็ย่อมส่งผลของมันอยู่แล้ว ดังนั้น ปล่อยไปเถอะ แล้วหาทางทําลายกิเลส หาหนทางสู่โสดาบันเถิด

ความมีสติอยู่กับตัวหมายถึงอะไร

2010-02-13T21:35:00.001+07:00

กราบนมัสการพระอาจารย์ภิกขุโยค่ะ

วันนี้หนูเริ่มเข้าใจสิ่งที่พระอาจารย์สอนนะคะ คือ ความมีสติอยู่กับตัวหมายถึงอะไร ถึงแม้ว่าเราตื่นก็จริง แต่มันก็ไม่เท่ากับสติทั้งหมด เพราะบ่อยมากๆ ที่มันไม่ได้อยู่ที่ตัวเองเลยสักนิดเดียว มันยากเหมือนกันนะคะที่จะเข้าใจ เพราะหนูมัวแต่วิเคราะห์อยู่ว่ามันเป็นไปได้ยังไงเพราะมันก็ตื่นอยู่อย่างนี้

แต่ตอนที่ต้องเผชิญกับโลกภายนอก บางครั้งมันแยกไม่ได้ว่ามีสติ มันหลุดไปกับเหตุการณ์ที่เข้ามาตลอดเวลา

ขนาดหนูลองใช้เครื่องมือช่วย คือ เครื่องนับจำนวน เพื่อจะดูว่าสติหลุดบ่อยหรือเปล่า ก็ปรากฏว่า กลายเป็นว่าเราไปจดจ่ออยู่ที่เครื่องมือ กลับกลายว่าสติก็ไม่อยู่กับตัวอีก คงต้องคอยพยายามย้ำตัวเอง ให้ตัวเองเห็นตัวเองชัดๆ ถึงจะเรียกสติมาอยู่กับตัวได้

ขอให้พระอาจารย์ภิกขุโยมีสุขภาพสมบูรณ์แข็งแรง อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้หนูกับคนอื่นๆนานๆ ขออาราธนาไว้อย่ารีบละสังขารนะคะ

อย่ามัวแต่หลงในกาม

2010-02-09T22:04:00.001+07:00

ระวังออกนอกทาง

2010-02-09T22:03:00.000+07:00

เข้าใกล้ความหลุดพ้นให้ได้ทุกวัน

2010-02-09T22:02:00.000+07:00

หลุดพ้น

2010-02-09T22:00:00.001+07:00

ถาม

เราฝึกจิตในระยะแรกให้รู้ตัวอยู่ตลอดเวลาว่าเราทำอะไร ถ้าเราเผลอคิดไปเรื่องอื่นก็รู้และดึงจิตกลับเข้ามาที่การกระทำนั้นๆ ดิฉันเข้าใจถูกหรือเปล่าค่ะ

ดิฉันรู้สึกว่าการสอนให้บรรลุหลุดพ้นของท่าน เป็นสิ่งที่เราทุกคนสามารถที่จะจับต้องได้ทำได้จริงถ้าฝึก มีบางครั้งที่พูดคุยกับเพื่อนๆ ญาติๆ ดิฉันก็จะพูดถึงแนวความคิดและการฝึกหาหนทางที่จะหลุดพ้นตามที่ได้อ่านและเข้าใจในคำสอนของท่าน แนะนำและให้หนังสือให้เขาไปอ่าน ทั้งๆที่ตัวเองก็ยังไม่ได้บรรลุไปถึงไหน อย่างนี้เราหลงทางผิดหรือเปล่าค่ะ

(ตอนนี้ก็ซื้อหนังสือของท่านเอาไว้หลายสิบเล่มคิดว่าจะนำติดตัวเอาไว้ตลอดเวลาถ้ามีโอกาสในการแนะนำใคร

หรือเจอใครที่กำลังหาทางออกอยู่ก็จะให้กับเขาไปค่ะ แต่ในจิตใจของเราก็ไม่มีความต้องการหรือรู้สึกว่าจะต้องได้อะไรตอบแทนหรือคำพูดขอบคุณอะไรนะค่ะ เพียงแต่เราเคยคิดหาคำตอบจากพุทธศาสนา ไปอินเดียกลับมาก็รู้สึกเหมือนอยู่ในวังวน สร้างพระประทานยกช่อฟ้าบริจาดเป็นไปหลายแสน โลภ โกรธ หลง ก็ยังอยู่ครบองค์ประกอบเลยค่ะ

มีแต่คนบอกว่าอย่าคิดถึงเลยในชาตินี้คงอีกหลายสิบหลายร้อยชาติที่จะต้องสะสมไปกว่าที่จะบรรลุหลุดพ้น บางท่านฝึกมาทั้งชิวิตแต่ตอนสิ้นใจกลับไปยึดติดเข้าอีก เราก็ได้แต่นึกอยู่ในใจ และก็นึกถึงท่านพระองคุลีมาน ขึ้นมาทำไมท่านบรรลุได้ละในชาติที่ท่านหลงผิดด้วย แล้วเราละจะไม่มีหนทางนั้นเลยหรือ

อุตสาห์เกิดมาเป็นคนแถมยังอยูภายใต้พระธรรมคำสั่งสอนอีก แล้วชาติหน้าแน่ใจหรือว่าจะเกิดเป็นคน พอเจอหนังสือและอ่านคำสั่งสอนของท่าน ข้อสงสัยมันหมดไปในทันที พอเริ่มฝึกปฏิบัติ ความโกรธ เกลียด หายไป เจอคนเคยเกลียด ก็ไม่มีความรู้สึกอะไร กราบไหว้อะไรก็รู้ตัวอยู่ตลอดเวลา)

โปรดแนะนำชี้ทางให้ดิฉันด้วยค่ะพระคุณเจ้า

ตอบ

> เราฝึกจิตในระยะแรกให้รู้ตัวอยู่ตลอดเวลาว่าเราทำอะไร ถ้าเราเผลอคิดไปเรื่องอื่นก็รู้
> และดึงจิตกลับเข้ามาที่การกระทำนั้นๆ ดิฉันเข้าใจถูกหรือเปล่าค่ะ

ปฏิบัติได้สมควรแล้ว ปฏิบัติต่อไปเถิด ดูมันเกิด ดูมันดับ และให้เข้าใจว่า "มันเป็นเช่นนั้นเอง"

> มีบางครั้งที่พูดคุยกับเพื่อนๆ ญาติๆ ดิฉันก็จะพูดถึงแนวความคิดและการฝึกหาหนทาง
> ที่จะหลุดพ้นตามที่ได้อ่านและเข้าใจในคำสอนของท่าน แนะนำและให้หนังสือให้เขา
> ไปอ่าน ทั้งๆที่ตัวเองก็ยังไม่ได้บรรลุไปถึงไหน อย่างนี้เราหลงทางผิดหรือเปล่าค่ะ

คำว่า “หลงทาง” นี้ก็คือ “หลงอยู่ แต่ยังคิดว่ากูไปถูก” เช่น ขับรถไปเชียงใหม่ แต่ดันขับลงประจวบ แต่ก็ยังทึกทักว่ากูมาถูกทางแล้ว.... ในทางพุทธศาสนา “หลง” ก็คือ ยังทู่ซี้คิดเห็นเอาเองว่าไอ้สิ่งที่ตนนั่งทำนั่งปฏิบัตินั้นมันพาให้สิ้นวัฏสงสาร พาให้หมดทุกข์ได้ ทั้งๆ ที่มันไม่มีเหตุให้ต้นเหตุแห่งทุกข์ดับได้เลย เช่น โยมหนึ่งเอาแต่นั่งสมาธิเป็นชั่วโมงๆ ด้วยความคิดเห็นที่ว่า ถ้าฉันนั่งไปเรื่อยๆ ฉันจะถึงนิพพานได้เองโดยไม่ต้องพยายามอะไร.... อันนี้มีจริงๆ คนที่คิดเห็นอย่างนี้ อย่างนี้มันก็พาให้นั่งไปจนหมดชีวิตน่ะแหล่ะ... แต่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูว่าแท้ที่จริงแล้ว ทุกข์คืออะไร เหตุคืออะไร ถ้าหมดเหตุแล้วเป็นอย่างไร และเหตุใดที่ทำให้เกิดผลอย่างนั้น... เข้าใจมั้ย หากโยมได้เห็นหนทางที่พาไปสู่แหล่งน้ำแล้ว แม้ยังไม่ได้ตักน้ำมาดื่มกิน อย่างนี้โยมจะเปลี่ยนเส้นทางมั้ยล่ะ ดังนั้น พิจารณาเส้นทางให้ดีเถิด

ทุกๆ คนหลุดพ้นจากสิ่งร้อยรัดได้ก็ต่อเมื่อได้มองเห็นว่าสิ่งที่มันร้อยรัดอยู่มันไม่น่าเข้าไปเอา

คนๆ หนึ่ง ที่ผ่านๆ มาเห็นสิ่งๆ หนึ่งเป็นสิ่งที่น่าชื่นชมและน่าเข้าไปกอดอยู่เสมอ ต่อมาวันหนึ่ง เมื่อได้เห็นสิ่งๆ นั้นอีกครั้งหนึ่ง จิตที่มันคลายจากความกำหนัด มันไม่ได้มองสิ่งๆ นั้นเป็นสิ่งที่น่าเข้าไปกอดอีกต่อไป หากแต่ยังคงใช้สอยสิ่งๆ นั้นตามความเหมาะสม นี่ก็เช่นกัน... อะไรมันเปลี่ยนไป พิจารณาซิ

การให้หนังสือไปอ่านนี้ก็ถือได้ว่าเป็นเรื่องที่ดี แต่บางครั้งต้องเข้าใจว่า คนบางคนที่มีทิฏฐิมานะเยอะๆ น่ะ อย่างนี้จะเปลี่ยนแปลงได้ยาก นี่ก็ไม่เป็นไร แต่หากเราให้ด้วยความรัก ให้ด้วยความเมตตา เมื่อไม่หวังสิ่งใดตอบแทน ผลของความเมตตาเมื่อเรายินดีที่จะมอบหนทางปฏิบัติให้มันย่อมส่งผลให้มีความสุขความเจริญ ส่งผลให้กิเลสถูกทำลายออก กุศลกรรมทั้งทางกาย วาจา และใจที่เธอได้ประกอบไปเหล่านี้ก็จะส่งผลให้เธอมีความสุขความเจริญยิ่งๆ ขึ้นไป

ในบางครั้ง การอ่านก็ดี อ่านแล้วปฏิบัติตามก็ดี อ่านแล้วบังเกิดผล บังเกิดความเข้าใจก็ดี การที่ได้อธิบายให้ใครฟัง การได้พูดแนะนำก็ดี บางครั้งมันก็เป็นข้อดีที่จะช่วยให้เราได้ทบทวนมากขึ้น เมื่อเราแนะนำหรือพูดออกไป เราก็ต้องไตร่ตรอง และในขณะเดียวกัน พยายามดูจิตของตนเอาไว้ ให้มีสติอยู่เสมอ เพื่อคอยสกัดความกระเพิ่มของกิเลสบางตัวที่มันอาจจะสะท้อนออกมาในขณะนี้ด้วย ความทะนง ความหลงตัวเอง ฯลฯ เหล่านี้จงระวังเอาไว้

จากที่โยมได้ว่ามา ก็คงพอจะเห็นแล้วว่า แท้ที่จริงแล้ว ถ้าคิดผิด มันก็ผูก ถ้าคิดถูก มันก็หลุด... มันอยู่ที่คิดผิด กับคิดถูก หรือพูดง่ายๆ ก็คือ มันอยู่ที่ “คิดเห็นจนมันยึดเป็นตัวเป็นตน” กับ “คิดเห็นไปในทางที่หลุดพ้น”

คนบางคน ศึกษาพุทธศาสนา แต่ไม่ได้หยิบเอาจุดมุ่งหมาย นั่นก็คือ ยุติวัฏสงสาร เพราะยังคิดว่าสิ่งที่เป็นวัฏสงสารนั้นน่าเอาและน่าเข้าไปเป็นอยู่อีก และเมื่อได้ศึกษามาอย่างไม่ครบถ้วน นี่ก็เลยคิดเห็นกันไปแบบผิดๆ คิดเห็นกันไปเองจากการฟังตามๆ กันมาก็ดี กรอกหูกันมาตามๆ กันก็ดี คนนั้นพูดไว้ คนนี้พูดไว้ ทำอย่างนั้นสิดี ทำอย่างนี้สิได้เยอะ ฯลฯ เมื่อความคิดเห็นมันไม่ได้เบ้ไปในทางของการหลุดพ้นจากวัฏสงสาร มันก็เกิดเป็นความคิดเห็นที่ผิดจนต้นเหตุแห่งทุกข์ยังคงอยู่พร้อม เช่น คิดเห็นกันไปว่า “ชีวิตมีเกิดแล้วก็ต้องมีดับ” หรือบางคนก็ว่า “เกิดแล้วก็ตาย ตายแล้วก็สูญทันที” นี่เป็นมิจฉาทิฏฐิ ทั้งนี้ก็เพราะว่าไม่ได้ใช้ปัญญา หรือแม้แต่การคิดเห็นว่า “เกิดมาหนึ่งครั้งควรสั่งสมบุญเอาไว้เพื่อไปนิพพาน” นี่ก็เพราะไม่เข้าใจคำว่านิพพาน แต่ถ้าพูดว่า “เกิดมาหนึ่งครั้งควรค้นหาทางดับทุกข์” อันนี้จะชัดขึ้น หรือ “เกิดมาหนึ่งครั้งควรค้นหาหนทางยุติวัฏสงสาร” นี่ก็เช่นกัน

อหิงสกะ หรือพระองคุลีมาล ก่อนที่จะบวชท่านก็มีความคิดเห็นที่ไม่ได้เป็นไปเพื่อการหลุดพ้น แต่เมื่อท่านได้มองเห็นหนทางสิ้นไปแห่งทุกข์แล้วจากการได้ฟังคำสอนของศาสดา ปัญญาก็เกิดพาให้ตรัสรู้ธรรมและหมดสิ้นกิเลสได้ ไม่ต้องไปรอให้เกิดใหม่เหมือนอย่างที่คนหลายๆ คนคิดเห็นกันอยู่ เห็นมั้ย นี่มันเป็นเรื่องการคิดเห็นที่ถูกต้องด้วยกันทั้งนั้น

ดังนั้น การปฏิบัติธรรมอยู่ที่ไหน ก็อยู่ที่นี่ อยู่ที่จิตนี้ ไม่ได้อยู่ที่อดีตหรืออนาคต ไม่ได้อยู่ที่ฉันจะต้องเอาแต่สะสมไอ้นั่นไอ้นี่ อย่างบางคนนี่ถ้างมมากๆ เขาเห็นที่ไหนบอกว่าบุญเยอะๆ เขาก็จะไปกัน ไปเก็บกันเหมือนกับไปเก็บเงินเก็บทอง เพราะคิดว่าบุญนั้นสะสมเอาไว้มากๆ แล้วจะยุติวัฏสงสารได้ แต่คนเหล่านี้กลับคิดไม่ออกว่า เหตุให้นิพพาน เหตุให้ยุติวัฏสงสารยังไม่ได้สร้าง แล้วมันจะเกิดผลเป็นนิพพาน หรือการยุติวัฏสงสารได้อย่างไร...... นี่แหล่ะที่เรียกว่าความงมงาย แม้แต่ในทางพระๆ ก็ยังงมงายกันอยู่ คือ บางคนอาจจะคิดว่าถ้าฉันงมงายในทางพระแล้ว ยังไงซะจุดหมายก็คือนิพพานเหมือนกัน หรือยังไงๆ ก็ถึงเหมือนกัน ทำนั่นแล้วได้บุญเยอะ ชาติหน้าจะไปไปนิพพานที่นั่นที่นี่ ไปทำอย่างนี้ ไปทำที่นี่แล้วจะได้นิพพานอย่างนั้นอย่างนี้ คือ....ความงมงายกับปัญญาน่ะ มันพาให้ไปคนละทาง ปัญญามันชี้ไปที่จุดหมาย แต่งมงายมันไม่ได้ชี้ แต่มันพาให้วนเวียนไปวนเวียนมา

เอาล่ะ ปฏิบัติไปเรื่อยๆ เถิดแล้วจะสิ้นสงสัยเอง

Fwd: ตอบ จม. #4

2010-01-28T19:49:00.004+07:00

ถาม. กราบนมัสการพระอาจารย์ค่ะ

วันนี้ก่อนที่หนูจะมาพบคําตอบ อารมณ์นั้นมันหายไปแล้ว แม้ว่าจะคิดถึงเรื่องที่ทำให้เศร้า มันก็ไม่เศร้าทุกข์ระทมเหมือนเมื่อวานเลย มันแปลกมากๆนะคะ (แหะๆ อารมณ์แปรปรวนเร็วจริงๆเลย แต่หนูไม่ได้โกหกนะคะ เมื่อวานนี้หนูรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ รู้สึกท้อถอยสุดๆ) แต่เช้านี้อารมณ์นั้นมันหายไปค่ะ แล้วหนูก็ลองคิดถึงเรื่องที่ทำให้หนูเศร้า มันก็ไม่ได้ทำให้หนูเศร้าเหมือนเมื่อวาน กลับกลายเป็นว่าโหย ทำไมเราไปเศร้าได้ไร้สาระอย่างนี้นะ มันไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยนี่นา (แต่เมื่อวานมันเป็นจริงๆ รู้สึกว่าเรื่องใหญ่มาก)

หนูรู้ตัวเลยว่าหนูไม่สามารถรับแรงกระแทกจากภายนอกได้ ใจมันแปรปรวนตาม ไม่สามารถเป็นหินผาได้ ต้องร้องไห้สักพัก สักวันสองวัน แล้วมันก็หายไป แต่ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้ ไม่อยากให้ใจวิ่งไปตามอารมณ์ที่มากระทบเลย เพราะบางทีทำอะไรไปตามอารมณ์ก็เกิดเรื่องใหญ่ให้มาแก้ทีหลัง พออารมณ์มันหายไปก็มารู้สึกผิด รู้สึกไม่น่าทำไปเลย แล้วมันแก้ยากกว่าอีก แต่ช่วงอารมณ์มันมาบางทีมันคุมไม่อยู่

หลังจากอ่านเมล์ของพระอาจารย์แล้ว เป็นเหมือนที่พระอาจารย์พูดเลย วันนี้หายแล้วค่ะ

พระอาจารย์คะ ถ้าเราเจอคนที่เราก็เกลียดเขา เขาก็เกลียดเรา ทำไงดี แต่ใจแบบว่าเกลียดมากเพราะในความรู้สึกเราคือ เขาทำไม่ดีกับเราไว้เยอะ จะให้ไปคืนดี ไม่เอาด้วยหรอก ไม่อยากยุ่งกับคนนิสัยไม่ดี(ในมุมมองของเรานะ) เราจะทำตัวเราเองอย่างไรดีคะ เพราะเจอหน้าทีไร โอ้โห โคตรเกลียดเลย อารมณ์นี้ไม่ได้หายเหมือนกับอารมณ์เศร้าแบบข้างต้น อันนี้เหมือนคนคนนี้เป็นตัวกระตุ้นอารมณ์เกลียดออกมาได้ทุกครั้งที่เจอ ทั้งๆที่ต่างคนต่างไม่คุยไม่มองหน้ากัน เพราะเกลียดกันอ่ะ

ขอบพระคุณมากค่ะ

ตอบ. เจอคนบางคนแล้วเกลียดหรือ ดีสิ มันจะได้เกิดเป็นบทเรียนให้ฝึกฝนอีก และเป็นสิ่งที่ช่วยสกัดไม่ให้เราหลงระเริงด้วย เจอสิดี เจอแล้วตั้งสติให้ดี สิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นบทเรียนทั้งนั้น ลองตั้งคำถามดูสิว่าเมื่อมันเกลียดสุดๆ เกลียดถึงที่สุดแล้วมันจะพาให้ไปทางไหน มันจะไปจบที่ใด ไม่อยากรู้เลยหรือไง ยิ่งมันออกมามากๆ ยิ่งดี มันจะได้เรียนรู้ทุกครั้งไปเมื่อเรามีสติเมื่อเราพร้อม ล่อให้มันออกมา ไปนั่งหน้าประตูที่มันออกเลยนะ เมื่อมันออกมา กิเลสนะ ความเกลียดนั้นน่ะ มันออกมาแล้ว ดูมัน วิจัยมัน เราจะทำลายมัน ทำให้กำแพงของการแบ่งแยกเขาเราออกไปโดยการวิจัยมันเข้าไป วิจัยมัน ทำลายต้นเหตุอันนั้นโดยดูซิว่าเป็นเพราะอะไร เป็นเพราะภายนอก หรือต้นเหตุนั้นอยู่ที่การที่เราเอาแต่ปรุงแต่งไปเอง...

จำได้มั้ย ธรรมชาติมันไม่ปรุงแต่ง มันมีการปรุงแต่งที่ไหนกัน มันมีแต่การไหลลื่นไปตามธรรมชาติ มีมั้ยที่เราจะเห็นนกพิราบตัวหนึ่งกำลังยืนด่านกพิราบอีกตัวหนึ่งด้วยเหตุผลที่ว่าฉันเกลียดนกพิราบอย่างแกที่สุดเลย มีมั้ย

เอาล่ะ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผู้ปฏิบัติสำเร็จประโยชน์ได้นั่นก็คือ “ความเพียร” อาศัยความเพียรเข้าสิ... พยายามเข้าสิ อย่าลืมสิ่งนี้เด็ดขาด เราบางคนปฏิบัติธรรมมานาน อาจจะลืมสิ่งที่เรียกว่าความเพียรไป โดยหมายจะให้อะไรๆ มันเป็นอย่างที่คิดโดยไม่ได้พยายามสร้างเหตุเลย พยายามสิ พยายามกำจัดกิเลส พยายามมีสติ พยายามสำรวมให้มากๆ ตรงไหนที่มันไม่ต้องไปรับรู้ ก็พยายามละ พยายามปลีกตัว พยายามสำรวมให้มาก ไม่ใช่ว่าไม่พยายามสำรวม ไม่พยายามที่จะทำลายกิเลสเลยแล้วมาบอกว่าทำไมกิเลสฉันมันไม่หายๆๆๆๆ ทำไมฉันยังเกลียดๆๆๆ อยู่ได้อีก อ้าว....ก็ไม่สร้างเหตุให้มันหาย กิเลสมันจะหายมั้ยเล่า หือ???

อันว่าการสำรวมนั้น ไม่ใช่ว่า เราจะต้องอุดหูไม่ฟังใคร ปิดตาไม่เห็นไม่รับรู้อะไรเลยนะ ไม่เช่นนั้นก็ไม่ต้องไปทำงานทำการหาเงินถ้าจะให้การสำรวมนั้นต้องอยู่ในห้องแคบๆ เท่านั้น สำรวมในที่นี้ คือ จะทำอะไรก็ทำไป แต่จิตน่ะ ไม่ต้องปรุงแต่ง พยายามให้มีสติอยู่เสมอ เพราะหน้าทีการงานของคนเรามันต้องมี จะไปฟังอะไร ไปคุยงานอะไรกับใครๆ ก็ทำไปตามหน้าที่ตามความเหมาะสม แต่จิตน่ะ ไม่ต้องปรุงแต่ง มีสติอยู่เสมอ อยู่แต่กับงานปัจจุบันของตนเองโดยที่ไม่ต้องปล่อยจิตปล่อยใจให้ไหลหลงไปกับการปรุงแต่ง คือ สำรวมจิต เลิกปรุง และเลิกฟุ้ง

คอยดูแล้วกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้มันก็หาย ไอ้อาการอย่างนี้น่ะ เดี๋ยวเดือนหน้าก็หาย เชื่อมั้ยล่ะ หรือไม่บางวันมันก็ไม่เกิดอาการอย่างนี้หรอก จริงมั้ย บางวันมันเกิดน้อย บางวันมันเกิดมาก บางครั้งอาจจะไม่มีเลย มาๆ ไปๆ ขึ้นๆ ลงๆ ในเมื่อมันเป็นอย่างนี้แล้วล่ะก็ เราจะให้มันมามีผลกับเราทําไม หือ??? ................. เดี๋ยวดูสิ วันไหนไปทํากิจกรรมร่วมกัน เกิดไปเห็นความดีของเขาเข้า เดี๋ยวมันก็หาย และถ้ามันหายไปแล้ว ลองย้อนกลับมาพิจารณาในวันที่เกลียดๆ เขานี่นะ พิจารณาให้มันอายตัวเองกันไปเลยนะว่าไอ้ที่มันเป็นอย่างนี้ในวันนี้น่ะ มันเป็นเพราะอะไร เพราะมันก็แค่เรานั้นหลงติดอยู่กับมายาใช่มั้ย ติดอยู่แต่กับการปรุงแต่งนี่แหล่ะ เพราะอุปาทานมันมีในขันธ์ใช่มั้ย เห็นมั้ย เห็นอย่างนี้แล้ว อนาคตต่อไปในการปฏิบัติตนมันจะได้รู้ว่าจะต้องทําอย่างไรเมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้อีก มันก็อีหรอบเดียวกันนี้น่ะแหล่ะ

จิตน่ะนะ มันก็เหมือนกับโดนหลอกอย่างนี้น่ะแหล่ะ อีหรอบเดิมๆ อย่างนี้แหล่ะ มันเป็นมานานแล้ว มันรอแต่วันที่จะฉลาดขึ้นเสียที

อย่าเอาแต่งมงาย

2010-01-27T22:22:00.000+07:00

บูชาองค์เทพ เพื่อยุติวัฏสงสาร???

2010-01-27T22:12:00.008+07:00

ถาม. ผมมีข้อสงสัยต่อการปฏิบัติของตนเองครับ เรื่องมีอยู่ว่า ผมนั้นศรัทธาในพระพุทธเจ้ามาก แต่ในขณะเดียวกันก็บูชาองค์เทพต่างๆด้วย (ที่นับถือบูชาเทพ เพราะช่วงนั้นมีปัญหาชีวิตมากมาย จนมีผู้แนะนำเข้ามาทางด้านนี้ ก็เลยนับถือมาตลอด)

แต่เมื่อได้มาอ่านหนังสือของพระอาจารย์ ที่ท่านสอนว่า การปฏิบัติอะไรๆก็แล้วแต่ เป็นไปเพื่อลดละกิเลสหรือไม่ คำสอนนี้มันเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจผมมาก ทำให้ผมคิดว่าที่ผ่านมาตั้งหลายปี สิ่งที่ผมทำลงไป ทำไมกิเลสมันยังไม่เห็นลดลงเลย โดยเฉพาะกามตัณหาทั้งหลาย
พระอาจารย์ครับ ความหลงงมงายที่เรายึดมั่นถือมั่นมานานแสนนาน ทำไมพอเราจะละเลิกมัน ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรที่มันเหนียวๆคอยเหนี่ยวรั้งเอาไว้เสมอ ทำอย่างไร มันถึงจะสลัดให้หลุดพ้นจากความหลงตรงนั้นได้บ้างครับ

รบกวนพระอาจารย์ช่วยชี้ทางสว่างให้กับคนที่กำลังพยายามปีนป่ายออกมาจากที่คุมขังมืดๆนี้ด้วยนะครับ ผมขอขอบพระคุณในความกรุณาของท่านที่ช่วยผมด้วยนะครับ

ตอบ. ความเคยชินที่มันเอาแต่เบ้ไปยังการหาทางพ้นทุกข์ในแบบนั้นมันยังส่งผลอยู่... การตัดงมงายกับกามราคะนี่นะ ความงมงายมันตัดได้ง่ายกว่า พยายามหั่นออกไปเสียโดยเร็ว เอามีดคมๆ หันเลย ปัญญาน่ะ เข้มแข็งเสีย ลับให้คมๆ เข้มแข็งมากๆ แล้วกดลงไปเสียแล้วยืนขึ้นอย่างเบิกบานเถิด ... บางคนนั้นน่ะเมื่อจะเลิก มันอาจจะเหมือนกับรู้สึกว่าขาดอะไรไป นี่ก็อาจเป็นเพราะว่ามันทำมานานจนเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิบัติตน

แต่ปัญญาน่ะ ถ้ามันชี้อยู่ที่โลกกุตระแล้วน่ะ มันไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมหรอก มันจะหลุดพ้นออกท่าเดียว ถ้าหัวรถไฟมันชี้ไปที่อนัตตาน่ะ มันพาให้ตู้อื่นๆ วิ่งไปสู่อนัตตาหมดแหล่ะ จะหลุดก็จงหลุดออกมาสิ กระชากให้หลุดออกมา เข้าใจใช่มั้ยล่ะว่า แท้ที่จริงแล้ว การปฏิบัติธรรมนั้นก็เพื่อเป็นไปเพื่อให้กิเลสลด เพื่อให้จิตลดพยศ เพื่อให้จิตเห็นแจ้งว่าแท้ที่จริงแล้วสิ่งทั้งหลายทั้งปวงล้วนแล้วแต่ไม่ควรยึดมั่นถือมั่น

พิจารณาสิ หนทางที่เราเคยเดินอยู่นั้นมันเป็นไปเพื่อการดับทุกข์ดับกิเลสเหล่านั้นได้จริงๆ หรือไม่ ถามจิตเรื่อยๆ ว่าเป็นไปเพื่อการยุติวัฏสงสารมั้ย สิ่งๆ นั้นมันช่วยให้ยุติวัฏสงสารได้มั้ย สิ่งๆ นั้นมันช่วยให้ยุติการปรุงแต่งได้มั้ย สิ่งๆ นั้นช่วยชี้ทางไปสู่โสดาบันได้มั้ย หือ? จุดหมายของเธอเพื่อให้กิเลสลด เพื่อการนี้ล่ะก็ จงกระโดดให้สูงๆ กระโดดออกมาจากโลกๆ นั้น หากเธอมีความมั่นคงในหนทางที่เธอได้เริ่มมองเห็นแล้ว นั่นล่ะ จงกระโดดออกมาแรงๆ กระโดดให้พ้นแล้วยืนขึ้นด้วยความมั่นคงในหนทางที่เป็นไปเพื่อการดับทุกข์จริงๆ เถิด

ความเคยชินของเราก็ดี ความไม่มั่นใจก็ดี ความหวาดกลัวต่อสิ่งที่เรายังคงลังเลอยู่ก็ดี สิ่งเหล่านี้มันอาจจะยังพาให้เป็นกาวเหนียวๆ และส่งผลให้เรากระชากไม่ขาด เพราะถ้าความคิดเห็นของเธอนั้นเด็ดขาดแล้ว จงดึงแรงๆ ให้หลุดออกเสีย

พยายามอ่านจิต

พยายามเฝ้าสังเกตจิตตน

ถามจิตตนดูว่ามันยังคงเหลืออะไรอยู่อีกที่ทำให้เรากระชากออกมาไม่หลุด

จงศึกษาจิตของตนขณะที่รู้สึกถึงการเหนี่ยวรั้ง

ดูจิตของตนไปเรื่อยๆ เห็นแจ้งเข้าไปเรื่อยๆ ว่าตกลงแล้วมันติดอะไร

จงให้เวลาในการออกค้นหนหนทางสว่าง

จงใช้ความพยายามให้มาก เหมือนดั่งพระมหาชนกที่ว่ายน้ำในมหาสมุทรแม้จะไม่เห็นที่หมาย

จงพยายามใช้ปัญญา พลิกแพลง อาศัยเทคนิค อาศัยลูกล่อลูกชนเพื่อการทำลายกิเลส

เวลาจุดธูป จุดอย่างไร จุดกี่ดอก จุดเพื่ออะไร กิเลสลดหรือไม่ จงตั้งคำถามแล้วตอบด้วยตนเอง

เวลาสวดมนต์ สวดอย่างไร สวดเพื่ออะไร เพื่อให้กิเลสลดหรือไม่ จงตั้งคำถามแล้วตอบด้วยตนเอง

เอาล่ะ ไหนลองเลิกสวดมนต์ซิ ลองนั่งนิ่งๆ แค่นั่งนิ่งๆ ก็พอ ไม่ต้องสวด ไม่ต้องตั้งนะโม ไม่ต้องเริ่มพิธีกรรมพิธีการ แล้วดูที่จิตตน จงรู้จักจิตตนให้มากยิ่งขึ้นทุกๆ ขณะที่มีสติ ดูซิว่าตกลงแล้ว สติเห็นจิตหรือยัง ถ้าเห็นแล้ว ก็เห็นต่อไป ไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่าการรู้อย่างนั้น รู้ต่อไป หายใจเข้ารู้ หายใจออกก็รู้ รู้ตัวต่อไป ภาวนาพุทโธ พองยุบ ก็ภาวนาต่อไป จะไม่ภาวนาหรือจะภาวนาว่าอะไรก็ทำไป และก็ไม่ต้องปรุงแต่งอะไรต่อมิอะไร จงรู้ตัวทั่วพร้อม มีสติ... เห็นจิตใช่มั้ย? เอ้า... เห็นแล้วก็จงรู้มันต่อไป รู้ลมหายใจต่อไป จะรู้อยู่ที่แก้มก้นที่นั่งลงบนพื้นก็รู้ต่อไป จะกระโดดไปรู้ที่ลมหายใจ จะกระโดดไปรู้ที่หน้าท้องที่พองๆ ยุบๆ หรือจะรู้ตัวเฉยๆ นั่งเฉยๆ ก็เอา จะลืมตามองไปข้างหน้าก็ลืมตาขึ้นมา และก็รู้ตัวทั่วพร้อมต่อไป

นี่... นั่นไง จิตเห็นจิต สติมี รู้ตัวทั่วพร้อมใช่มั้ย

มันมีแค่นี้ มันมีการรู้ แล้วก็รู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ

ทุกข์น่ะ มันเกิดเพราะจิตมันรู้อย่างไม่ถูกต้อง.... มันเกิดที่จิตนี้ ไม่ได้เกิดที่ข้างนอก ทุกข์มันเกิดที่นี่ เวลาดับ มันก็ต้องดับที่นี่ ไม่ใช่อาศัยเอาความงมงายในสิ่งนอกตัวเข้ามาดับความคิดเห็นที่ผิด มันดับกันได้มั้ย? มันจะดับโดนต้นเหตุแห่งทุกข์ได้ถูกที่มั้ย นี่... จงพยายามเพาะความแข็งแกร่งของปัญญาให้คมมากขึ้นอย่างนี้ พยายามพิจารณาให้เห็นถึงเหตุและผล ให้มันชัดแจ้งมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ อย่างนี้ มันจะได้ตัดได้อย่างเฉียบขาด

ถ้าแจ้งประจักษ์แก่ใจแล้วว่า นี้แหล่ะคือหนทางที่จิตควรดำเนินเพื่อการยุติวัฏสงสาร เธอก็จงหั่นอีกฟากหนึ่งที่มันไม่ได้พาไปสู่โสดาบันออกไปเสีย เหมือนอย่างกับปัญจวัคคีย์ที่ทรมานตนเพราะคิดเห็นว่านั่นคือหนทางสู่โสดาบันนั่นไง....

เมื่อเห็นแจ้งอย่างนี้แล้ว เธอก็จะยืนยันได้ด้วยตัวเธอเองว่า พระพุทธเจ้าตรัสสอนสิ่งใด พระธรรมนั้นคืออะไร พระสงฆ์นั้นคือใคร เมื่อนั้นความลังเลสงสัยจะหมดไป เพราะความงมงายมันถูกบั่นออกไป หนทางสิ้นไปแห่งทุกข์เห็นชัดแจ้งแล้ว เธอจะเห็นหนทางสู่โสดาบันได้เอง

เอาล่ะ ขอจงพิจารณาเถิด อนุโมทนา

ยังปล่อยวางไม่ได้

2010-01-27T21:52:00.002+07:00

ถาม ผมปฎิบัติมา 2 ปีแล้ว มีสติมากขึ้นเห็นกิเลสบ่อย แต่ยังปล่อยวางไม่ได้ ต้องทำยังไงดีครับ

ตอบ ยังปล่อยวางไม่ได้ก็เพราะยังไม่ได้สร้างเหตุให้ปล่อยวาง แล้วเหตุนั้นคืออะไรเล่า?

ยังเอาแต่คิดเห็นว่าสิ่งทั้งหลายนั้นมันน่าเข้าไปยึด เข้าไปเอา เข้าไปเป็นอีกหรือ.... ทั้งๆ ที่มันไม่มีแก่นสาร ไม่มีตัวไม่มีตนมาตั้งแต่ต้น

จงชี้เข้าไปที่ไตรลักษณ์เสีย อยู่แต่กับปัจจุบันโดยไม่ต้องไปปรุงแต่ง สร้างให้เกิดมีความรู้ในเรื่องของไตรลักษณ์ ยิงเข้าไตรลักษณ์เข้า ไปยังอะไรๆ ที่มันเคยกรีดแทงอยู่ ชี้ไปยังความที่มันไม่มีแก่นสาร มันเต็มไปด้วยความไม่เที่ยง ไม่แน่นอน ความสุขอย่างนั้น ความทุกข์อย่างนั้น ความร้อนรุ่มอย่างนั้น ล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นมาก็เพราะมีเหตุ ไม่ใช่เกิดขึ้นมาจากใครบันดาลเอาไว้ ดังนั้น เลิกยึดมั่นถือมั่นเสียกับอะไรๆ ที่มันกำลังยึดอยู่ ภาวนาคาถานี้บ่อยๆ

“ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแล้วแต่ไม่ควรยึดมั่นถือมั่น”

กับอีกคาถาหนึ่ง

“ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นล้วนแล้วแต่เป็นเช่นนั้นเอง”

มันก็แค่นั้นแหล่ะ การที่สิ่งนั้นเป็นอย่างนั้น มันก็เป็นเรื่องของมันอย่างนั้นเอง อย่าไปมีเอี่ยวกับมัน มันเป็นอย่างนั้นก็เพราะมีเหตุ มันส่งผลอย่างนั้นก็เพราะเหตุมันมาอย่างนั้น น้ำในตุ่มรั่ว มันไหลออกจากตุ่มจนจะหมดอยู่แล้ว เธอกลับมาเห็นพอดี เธอจะไปโมโหกับการที่น้ำมันไหลออกจากตุ่มมั้ย ทั้งๆ ที่มันก็ต้องเป็นของมันอย่างนั้นอยู่แล้ว มีรูที่ตุ่ม น้ำมันก็ต้องไหลต้องรั่วออก “มันเป็นของมันอย่างนั้น” ภาวนาไว้เรื่อยๆ

Fwd: เหนื่อย ท้อแท้ หมดแรง เบื่อ ไม่อยากทําอีกแล้ว

2010-01-27T21:51:00.005+07:00

---------- จดหมายที่ถูกส่งต่อ ----------
วันที่: มกราคม 27, 2010 9:48 หลังเที่ยง
หัวเรื่อง: Fwd: กราบนมัสการ

ถาม. กราบนมัสการ พระอาจารยฺ์

ตอนนี้หนูหมดแรง หนูท้อแท้ เบื่อ ไม่อยากทำอีกแล้ว มันมีอะไรหลายอย่างมากระทบทำให้รู้สึกว่ามันจะไม่ไหว มันหมดแรงจะสู้ ทำยังไงดีคะ

ตอบ

หมดแรงหรือ งั้นก็เลิกทำ เลิกกำหนด แล้วนอนพักเสีย พักเสียบ้าง เอนหลังลงสบายๆ ช้าๆ แล้วหลับตาพักไปเสีย ไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่าการนอนพักผ่อน ทอดกายอิริยาบถให้สบาย ไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องคิดอะไร ให้รางวัลกับชีวิตบ้างโดยการนอนพักสบายๆ โดยไม่ต้องคิดไม่ต้องปรุงแต่งอะไร ไม่ต้องทำอะไรแม้แต่การปฏิบัติธรรม หยุดไปเสีย

ขอจงให้เวลากับจิตตนบ้าง ไม่ต้องรีบร้อนที่จะทำอะไรๆ ไม่ต้องรีบร้อนที่อยากจะให้มันจบลงไป

เอาล่ะ ออกไปหาอย่างอื่นทำเสีย ไม่จําเป็นต้องนั่งนิ่งๆ อยู่อย่างเดียว....

นั่น ข้างนอกเขามีร้านนั้นร้านนี้อร่อยๆ ไปหาทานเสีย

นั่น ในทีวีเขามีหนังมีละคร ไปดูไปชมบ้างก็ได้

นั่น ร้านนั้นเขามีของอร่อยๆ ไปทานให้มันหนำใจบ้างก็ได้

นั่น ที่นั่นเป็นสถานที่ที่น่าไปดูไปชม เดินออกไปบ้างก็ได้

นั่น น้ำหวานๆ ชาหวานๆ โค้ก เป๊ปซี่ น้ำอัดลม ไปหาซื้อมาดื่มบ้างก็ได้

ความร้อนรนอันเกิดมาจากความอยากที่จะให้มันหายไปก็ดี ความร้อนใจที่มาจากการที่อยากให้อะไรๆ มันเป็นไปอย่างที่ใจคิดก็ดี ไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่าการดูมัน ดูมันเกิด มันเกิดแล้วใช่มั้ย เอาล่ะ ไปหาอย่างอื่นทำเสีย จะไปกวาดพื้น ไปออกกำลังกาย ไปหาอะไรรับประทาน จะไปทำอะไร กระโดดออกจากจุดเดิมไปเสีย สักเดี๋ยวเดียว แล้วลองกลับมาดูมันใหม่.... วันนี้ ตอนนี้ มันเป็นอย่างนี้.... เดี๋ยวดูสิ พรุ่งนี้ก็หาย พรุ่งนี้ก็อาจจะไม่เหมือนกับวันนี้ก็ได้ มันไม่เหมือนกันทุกวันหรอก จริงมั้ย เดี๋ยวพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้อาการก็ดีขึ้น ลองหันมาดูวันนี้สิ มันจะรู้เลยว่าแท้ที่จริงแล้ว ตกลงแล้ว มันเกิดอะไรขึ้น มันท้อแท้จริงหรือ มันหมดแรงจริงหรือ มันเหนื่อยจริงหรือ หรือแค่ว่าจิตมันคล้อยไปกับการปรุงแต่งชั่วครั้งชั่วคราวแต่เรากลับหยิบมันขึ้นมาเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่จนไม่สามารถรั้งหรือประคองเอาไว้ได้.มันไม่สาหัสขนาดนั้นหรอก..... อีก 1-2 วันหรืออีก 1 สัปดาห์ ลองย้อนกลับมาดูคำถามนี้ใหม่ เดี๋ยวจะให้คุณโยมช่วยถามให้อีกแรง

อันว่า ทางสายกลาง ไม่ใช่ว่าฉันจะต้องนั่งกดหนังตาเท่านั้น ทางสายกลางไม่ใช่แค่เฉพาะพฤติกรรมที่แสดงออกมาให้คนอื่นๆ เห็นเท่านั้น แต่ที่กลางนั้น มันกลางที่จิตของเธอ กลางที่ภายใน ไม่ใช่ที่ภายนอก

พักเสีย ไปหาอะไรทานเสีย ยืดหยุ่น พลิกแพลง ปรับไปตามสภาพความเหมาะสมโดยความแจ้งแก่ใจของตนเอง ไม่ต้องเผื่อคนอื่นนะ

เจริญพร

ธรรมะก่อนตื่น อ่านประกอบเสียงโดย อกาลิโก

2010-01-26T21:45:00.002+07:00

Fwd: ความพอดีที่ควรทํา #2

2010-01-18T20:46:00.004+07:00

FWD จดหมายตอบ

หนูเฝ้ารอคำตอบมาหลายวัน (แหะๆ โดยเข้าใจผิดว่ามีแจ้งมาทางเมล์ด้วย วันนี้เลยเอะใจเปิดใน blog ถึงได้รู้ว่าพระอาจารย์กรุณาตอบคำถามมาให้หนูแล้ว)

หนูขอบพระคุณนะคะที่ชี้ทางให้หนู บางครั้งการเล่นด้วยตัวเอง กับการเป็นผู้มอง มันเห็นอะไรต่างไปจริงๆ

หลังจากที่หนูเขียนจดหมายถามพระอาจารย์ หนูก็ search หาวิธีทำใจเกี่ยวกับพ่อ เพราะตอนนั้นมันทุกข์มาก แล้วบังเอิญได้ไปเจอเรื่องราวของคนอื่นๆเข้า ทำให้หนูรู้ว่า จริงๆ พ่อเราก็ไม่ได้เลวร้ายถึงขนาดนั้น เพราะตลอดเวลาที่มีแม่อยู่ พ่อไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงให้แม่เสียใจ เพียงแต่ตอนนี้หนูรับไม่ได้ที่พ่อจะมีผู้หญิงคนใหม่ แต่พ่อก็ให้สัญญาว่าจะไม่มีใครให้หนูเสียใจอีก หนูก็รู้ว่าเห็นแก่ตัวเพราะพ่อคงเหงา คงอยากมีเพื่อน เพราะหนูเองก็ทำงาน ไม่ค่อยมีเวลาให้พ่อ (แต่อีกไม่นานหลังเรียนจบ หนูจะรับพ่อไปอยู่ด้วยกัน หนูคงได้ดูแลพ่อมากกว่านี้) ที่พ่อหลงผิดเสียเงินไปกับการพนัน ครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขา ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่เคยมีเรื่องนี้เลย ไม่มีเรื่องเหล้า บุหรี่ ผู้หญิง และการพนัน ถือว่าพ่อก็เก่งพอสมควร แต่มาเสียที่ปลายทางชีวิต

เมื่อหนูมาคิดทบทวนแล้ว ความดีของเขาก็มีมาก และหนูลึกๆ ไม่อยากอกตัญญู สงสารเขา เขาลำบากมาทั้งชีวิตแล้ว อยากให้สบาย (แต่หนูเสียดายเงินมาก ถ้าเงินนี้เอาไปทำบ้านก็คงจะดี ตอนนี้บ้านทรุดโทรมมาก) ตอนนี้หนูไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก หนูให้อภัยพ่อแล้ว แล้วกะว่าจะรีบหาเงินให้ใช้หนี้ให้หมดภายในปี 53 นี้ ส่วนผู้หญิงคนนั้น ถ้าช่วงที่หนูไม่ลำบากอะไรแล้ว หนูจะยกเงินให้เขาไป เลิกแล้วต่อกัน เพราะหนูไม่รู้ว่าพ่อจะอยู่กับหนูอีกนานเท่าไหร่ ถ้าหนี้ไม่หมดให้เร็ว หนูกลัวว่าพ่อจะรู้สึกผิดแล้วช่วงจิตที่เป็นรอยต่อสู่ภพภูมิ ถ้าจิตตก เขาจะลำบาก เขาจะพยุงจิตตัวเองไม่ได้ หนูอยากให้เขาไปดี

ตอนนี้หนูให้พ่อถือเงินเหมือนเดิม ไว้ใจเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขอแค่มีสัจจะแก่กันอย่าทำให้เสียใจอีก

ขอบพระคุณพระอาจารย์นะคะ ถ้าหนูมีเรื่องไม่สบายใจที่ไม่สามารถหาคำตอบด้วยตัวเอง หนูจะเรียนมาปรึกษานะคะ

ปล.ทุกข์ครั้งนี้ทำให้หนูเข้าใจอะไรมากขึ้น และภาวะปล่อยวางที่พระอาจารย์บอก มันโล่งและสบายว่าตอนรู้สึกแค้นมากนัก

หมดกรรม ด้วยการบรรลุธรรม

2010-01-18T20:34:00.003+07:00

ISBN : 974-616-90477-1-1
ชวนให้หลุดพ้นโดย ภิกขุโย

วางจําหน่าย : ต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2553

....... แต่จงกลับมาดูที่จิตสิ เพราะเหตุมันคือคิดเห็นผิดจนมีตัว มีตนเป็นเจ้าของอยู่นั่นแหล่ะ พอมันไม่คํานึงถึงเหตุและปัจจัย พอไปอ่านเรื่องของกรรมเข้า มันก็เหมาทุกๆ อย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะฉันไปทํามาก่อน โดยเฉพาะการโยนต้นเหตุไปไว้ชีวิตที่แล้ว นี่ก็เพราะความที่ด้อยความรู้ ด้อยวิสัยทัศน์ เลยคิดเอาเอง ทึกทักเอาเองดื้อๆ ไปตามความรู้ความเข้าใจที่มี จนเหมาว่ามันใช่ๆๆๆๆๆ ทั้งๆ ที่มันคนละเรื่องกันบ้าง คนละเหตุปัจจัยบ้าง.... พิจารณาอย่างนี้ก็ได้.... วันนี้ไปกินก๋วยเตี๋ยวสิ สั่งเส้นใหญ่มากิน แต่แม่ค้ากลับทําผิดทําเส้นหมี่มาให้ เธอจะบอกมั้ยล่ะว่านั่นคือผลกรรมที่ฉันเคยทํามา ถึงบอกไงว่า.... ถึงฝนตกลงมาห่าใหญ่ ก็ไม่ต้องใส่ใจ เช็ดตัวให้แห้งเพื่อไม่ให้เป็นหวัดจะดีกว่า

อย่าลืมสิว่า การปฏิบัติธรรมนั้นจงปฏิบัติเพื่อให้รู้เท่าทัน มากขึ้น รู้เท่าทันอะไรหรือ?? ก็นี่ไง รู้เท่าทันไอ้ความทึกทัก การปรุงแต่งภายใต้ความรู้ที่ไม่ถูกต้องอยู่นี่ไง ไม่มีประโยชน์ ที่เราจะถามหาต้นเหตุทั้งๆ ที่เรามีวิสัยทัศน์และมีความรู้ อยู่แค่นี้ ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องรู้ให้ได้ว่าเพราะอะไร ใคร เป็นคนทํา ใครทํากู กูเคยทําไว้หรือไม่ ฯลฯ เพราะสุดท้ายแล้ว หากเรารู้ว่าคนๆ นั้นเป็นคนยิงลูกศรใส่เรา เราตามตัวคนยิงมาได้ แล้วยังไงต่อล่ะ? ตนเองกำลังพะงาบๆ แล้ว แทนที่จะหาหยูกหายารักษา สุดท้ายมันก็พะงาบๆ ตายไป พร้อมกิเลสนําหน้าและตัณหาก่อนตาย... คุ้มหรือไง

ปฏิบัติแล้วรู้สึกเหมือนกับว่าจะเพ่งจนเครียด

2010-01-13T00:50:00.002+07:00

ถาม. กราบนมัสการค่ะ ได้เริ่มพิจารณาทุกอิริยาบททันทีที่อ่านตามที่ท่านแนะนำแต่รู้สึกว่าเพ่งเกินไปจนรู้สึกเครียด จะมีวิธีการแก้อย่างไรบ้างค่ะ

ตอบ
ไม่ต้องไปพิจารณาอะไรๆ ไม่ต้องคิดอะไรๆ ไม่จำเป็นต้องไปพิจารณาใดๆ ขอแค่จงรู้ตัวว่าอยู่ในอิริยาบถใด คือ รู้สึกตัวอยู่เสมอ ไม่ต้องไปนั่งเพ่งหรือพิจารณาถึงกายของเรา ไม่ต้องพิจารณา ครุ่นคิดถึงการเคลื่อนไหวใดๆ จนมันเกร็ง จนมันแข็งขืนจนเกินไป ปล่อยตัวตามสบาย เดินก็คือเดิน เดินไปแบบธรรมชาติที่เราจะต้องเดินน่ะ เดินลงบันไดก็เดินไป ทำไปอย่างนั้นแหล่ะ แต่เราเพิ่มการรู้ตัวอยู่เสมอว่ากำลังเดินอยู่ ไม่ใช่เอาแต่ไปรู้อยู่ที่อื่น หรือรู้ลึกๆ จนกลายเป็นการเพ่ง

มันไม่มีอะไรที่ต้องให้เพ่ง และมันก็ไม่จำเป็นต้องคิดในขณะเดิน เข้าใจมั้ย ไม่ต้องคิด ไม่ต้องพิจารณาใดๆ ในขณะที่เดินจงกรม หรือนั่งสมาธิ เวลาในตอนนั้นคือการหายใจเข้าหายใจออก ดังนั้น เราจึงไม่ควรไปพิจารณา หรือหยิบอะไรๆ มาคิดมาเพ่งมากไปกว่าการหายใจเข้าออก นี่ล่ะ ลองคิดอย่างนี้เพื่อแก้ไข

เอาอย่างนี้ก็ได้....

ทําเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ย้อนกลับมา เดินก้าวเท้าอย่างเป็นธรรมชาติ ลองเดินปล่อยแขนแกว่งแขนไปตามสบาย กินน้ำ นั่ง สูดลมหายใจเข้าออก ทําให้เหมือนกับแต่ก่อน...... แต่.......... ให้เพิ่มการมีสติ ดูการเคลื่อนไหวของตัวเองในปัจจุบันเข้าไปด้วย เวลาเดินก็เดินหนอๆๆๆ รู้ตัวอยู่เสมอ เวลานั่งก็นั่งหนอๆๆๆๆ ให้มันอยู่แต่กับปัจจุบันที่มันกำลังเป็นปัจจุบันอยู่ไปเรื่อยๆ.... ไม่ต้องเพ่งหรือกดหนังตาเพ่งเพื่อหาอะไรๆ ไม่ต้องเพ่งจนแข็งไปหมดทั้งตัว ปล่อยตัวตามสบายแล้วเพิ่มการรู้ตัวเข้าไป