ตอบ คนเราน่ะ พอใจเรายินดี ใจมันชอบในสัมผัส ก็เพลินกับมัน ปล่อยให้มันเพลินจนกระทั่งลืมตัว ประมาทน่ะสิ ประมาทจนลืมมองให้เห็นความจริง หัวงูกับหางงูน่ะ มันก็ตัวเดียวกัน จับหางงูมันสบาย มันยินดี แต่จับนานๆ หัวมันก็หันมากัด.... จะไปจับหัวมันไม่ได้ เพราะมันไม่ยินดี ใจมันเศร้าหมองถ้าไปจับหัว แต่เมื่อมันจับเข้าไปแล้วจนใจเศร้าหมอง มันก็ออกค้นหาอุบายเพื่อคลายจากความเศร้าหมอง คนเรามันจึงพยายามหาสุขเข้ามาเสพเพื่อที่จะได้ลืมไปว่ากูนั้นมีทุกข์อยู่ จนเหตุแห่งทุกข์ที่แท้จริงมันไม่ได้ถูกค้นขึ้นมาทำลาย นั่นก็คือ การปรุงแต่งกวัดแกว่งของจิตนั่นแหละคือสมุทัย
ถ้าจะถามหาอุบายในสภาวะที่ใจเศร้าหมอง ก็ต้องหาอุบายในสภาวะที่ใจไม่เศร้าหมองด้วย อย่าเอาแค่ฟากเดียว อย่าเอาแค่จะให้หายเศร้าหมองแล้วไปอยู่อีกฟากที่มันยินดี จริงๆ มันก็ตัวเดียวกันนี่แหละ เพียงแค่อันนึงเราไม่ชอบ แต่อีกอันเราชอบ อันนึงไม่น่ารัก อีกอันน่ารักกว่า
เลิกประมาท และรู้ทันในยามที่จิตเบิกบานให้ได้ก่อนสิ ถ้าทำได้ ไอ้ตอนเศร้าหมองน่ะมันง่ายกว่านั้นเยอะ
