วันจันทร์ที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2553

Fwd: ความพอดีที่ควรทํา #2

FWD จดหมายตอบ
>
หนูเฝ้ารอคำตอบมาหลายวัน (แหะๆ โดยเข้าใจผิดว่ามีแจ้งมาทางเมล์ด้วย วันนี้เลยเอะใจเปิดใน blog ถึงได้รู้ว่าพระอาจารย์กรุณาตอบคำถามมาให้หนูแล้ว)
หนูขอบพระคุณนะคะที่ชี้ทางให้หนู บางครั้งการเล่นด้วยตัวเอง กับการเป็นผู้มอง มันเห็นอะไรต่างไปจริงๆ

หลังจากที่หนูเขียนจดหมายถามพระอาจารย์ หนูก็ search หาวิธีทำใจเกี่ยวกับพ่อ เพราะตอนนั้นมันทุกข์มาก แล้วบังเอิญได้ไปเจอเรื่องราวของคนอื่นๆเข้า ทำให้หนูรู้ว่า จริงๆ พ่อเราก็ไม่ได้เลวร้ายถึงขนาดนั้น เพราะตลอดเวลาที่มีแม่อยู่ พ่อไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงให้แม่เสียใจ เพียงแต่ตอนนี้หนูรับไม่ได้ที่พ่อจะมีผู้หญิงคนใหม่ แต่พ่อก็ให้สัญญาว่าจะไม่มีใครให้หนูเสียใจอีก หนูก็รู้ว่าเห็นแก่ตัวเพราะพ่อคงเหงา คงอยากมีเพื่อน เพราะหนูเองก็ทำงาน ไม่ค่อยมีเวลาให้พ่อ (แต่อีกไม่นานหลังเรียนจบ หนูจะรับพ่อไปอยู่ด้วยกัน หนูคงได้ดูแลพ่อมากกว่านี้) ที่พ่อหลงผิดเสียเงินไปกับการพนัน ครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขา ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่เคยมีเรื่องนี้เลย ไม่มีเรื่องเหล้า บุหรี่ ผู้หญิง และการพนัน ถือว่าพ่อก็เก่งพอสมควร แต่มาเสียที่ปลายทางชีวิต

เมื่อหนูมาคิดทบทวนแล้ว ความดีของเขาก็มีมาก และหนูลึกๆ ไม่อยากอกตัญญู สงสารเขา เขาลำบากมาทั้งชีวิตแล้ว อยากให้สบาย (แต่หนูเสียดายเงินมาก ถ้าเงินนี้เอาไปทำบ้านก็คงจะดี ตอนนี้บ้านทรุดโทรมมาก) ตอนนี้หนูไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีก หนูให้อภัยพ่อแล้ว แล้วกะว่าจะรีบหาเงินให้ใช้หนี้ให้หมดภายในปี 53 นี้ ส่วนผู้หญิงคนนั้น ถ้าช่วงที่หนูไม่ลำบากอะไรแล้ว หนูจะยกเงินให้เขาไป เลิกแล้วต่อกัน เพราะหนูไม่รู้ว่าพ่อจะอยู่กับหนูอีกนานเท่าไหร่ ถ้าหนี้ไม่หมดให้เร็ว หนูกลัวว่าพ่อจะรู้สึกผิดแล้วช่วงจิตที่เป็นรอยต่อสู่ภพภูมิ ถ้าจิตตก เขาจะลำบาก เขาจะพยุงจิตตัวเองไม่ได้ หนูอยากให้เขาไปดี

ตอนนี้หนูให้พ่อถือเงินเหมือนเดิม ไว้ใจเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขอแค่มีสัจจะแก่กันอย่าทำให้เสียใจอีก

ขอบพระคุณพระอาจารย์นะคะ ถ้าหนูมีเรื่องไม่สบายใจที่ไม่สามารถหาคำตอบด้วยตัวเอง หนูจะเรียนมาปรึกษานะคะ

ปล.ทุกข์ครั้งนี้ทำให้หนูเข้าใจอะไรมากขึ้น และภาวะปล่อยวางที่พระอาจารย์บอก มันโล่งและสบายว่าตอนรู้สึกแค้นมากนัก