---------- จดหมายที่ถูกส่งต่อ ----------
วันที่: มกราคม 27, 2010 9:48 หลังเที่ยง
หัวเรื่อง: Fwd: กราบนมัสการ
ถาม. กราบนมัสการ พระอาจารยฺ์
ตอนนี้หนูหมดแรง หนูท้อแท้ เบื่อ ไม่อยากทำอีกแล้ว มันมีอะไรหลายอย่างมากระทบทำให้รู้สึกว่ามันจะไม่ไหว มันหมดแรงจะสู้ ทำยังไงดีคะ
ตอบ
หมดแรงหรือ งั้นก็เลิกทำ เลิกกำหนด แล้วนอนพักเสีย พักเสียบ้าง เอนหลังลงสบายๆ ช้าๆ แล้วหลับตาพักไปเสีย ไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่าการนอนพักผ่อน ทอดกายอิริยาบถให้สบาย ไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องคิดอะไร ให้รางวัลกับชีวิตบ้างโดยการนอนพักสบายๆ โดยไม่ต้องคิดไม่ต้องปรุงแต่งอะไร ไม่ต้องทำอะไรแม้แต่การปฏิบัติธรรม หยุดไปเสีย
ขอจงให้เวลากับจิตตนบ้าง ไม่ต้องรีบร้อนที่จะทำอะไรๆ ไม่ต้องรีบร้อนที่อยากจะให้มันจบลงไป
เอาล่ะ ออกไปหาอย่างอื่นทำเสีย ไม่จําเป็นต้องนั่งนิ่งๆ อยู่อย่างเดียว....
นั่น ข้างนอกเขามีร้านนั้นร้านนี้อร่อยๆ ไปหาทานเสีย
นั่น ในทีวีเขามีหนังมีละคร ไปดูไปชมบ้างก็ได้
นั่น ร้านนั้นเขามีของอร่อยๆ ไปทานให้มันหนำใจบ้างก็ได้
นั่น ที่นั่นเป็นสถานที่ที่น่าไปดูไปชม เดินออกไปบ้างก็ได้
นั่น น้ำหวานๆ ชาหวานๆ โค้ก เป๊ปซี่ น้ำอัดลม ไปหาซื้อมาดื่มบ้างก็ได้
ความร้อนรนอันเกิดมาจากความอยากที่จะให้มันหายไปก็ดี ความร้อนใจที่มาจากการที่อยากให้อะไรๆ มันเป็นไปอย่างที่ใจคิดก็ดี ไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่าการดูมัน ดูมันเกิด มันเกิดแล้วใช่มั้ย เอาล่ะ ไปหาอย่างอื่นทำเสีย จะไปกวาดพื้น ไปออกกำลังกาย ไปหาอะไรรับประทาน จะไปทำอะไร กระโดดออกจากจุดเดิมไปเสีย สักเดี๋ยวเดียว แล้วลองกลับมาดูมันใหม่.... วันนี้ ตอนนี้ มันเป็นอย่างนี้.... เดี๋ยวดูสิ พรุ่งนี้ก็หาย พรุ่งนี้ก็อาจจะไม่เหมือนกับวันนี้ก็ได้ มันไม่เหมือนกันทุกวันหรอก จริงมั้ย เดี๋ยวพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้อาการก็ดีขึ้น ลองหันมาดูวันนี้สิ มันจะรู้เลยว่าแท้ที่จริงแล้ว ตกลงแล้ว มันเกิดอะไรขึ้น มันท้อแท้จริงหรือ มันหมดแรงจริงหรือ มันเหนื่อยจริงหรือ หรือแค่ว่าจิตมันคล้อยไปกับการปรุงแต่งชั่วครั้งชั่วคราวแต่เรากลับหยิบมันขึ้นมาเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่จนไม่สามารถรั้งหรือประคองเอาไว้ได้.มันไม่สาหัสขนาดนั้นหรอก..... อีก 1-2 วันหรืออีก 1 สัปดาห์ ลองย้อนกลับมาดูคำถามนี้ใหม่ เดี๋ยวจะให้คุณโยมช่วยถามให้อีกแรง
อันว่า ทางสายกลาง ไม่ใช่ว่าฉันจะต้องนั่งกดหนังตาเท่านั้น ทางสายกลางไม่ใช่แค่เฉพาะพฤติกรรมที่แสดงออกมาให้คนอื่นๆ เห็นเท่านั้น แต่ที่กลางนั้น มันกลางที่จิตของเธอ กลางที่ภายใน ไม่ใช่ที่ภายนอก
พักเสีย ไปหาอะไรทานเสีย ยืดหยุ่น พลิกแพลง ปรับไปตามสภาพความเหมาะสมโดยความแจ้งแก่ใจของตนเอง ไม่ต้องเผื่อคนอื่นนะ
เจริญพร
